WEG

2016 07 19

Deze oude foto stemt mij treurig.

Ze toont het ooit weelderige oord pal voor ons huis, begin oktober halverwege de 80-er jaren. Daar installeerden we ons soms, samen met leeftijdgenoten of met de oudsten uit ons buurtje, die met deze actie een leuke middag hadden. We zaten daar in de groene beschutting van bomen en struiken. Onze kinderen buitelden er rond of speelden verstoppertje in de hoge struiken, die ze ‘de bosjes’ noemden. Eventuele auto’s waren aan onze blik onttrokken. Het was onze gemeenschappelijke voortuin, waar nieuwtjes werden uitgewisseld en vriendschapsbanden werden verstevigd.

De twee oude mensen op deze foto zijn er niet meer. Hij was een bedachtzame wijze man, die over ons, jongelui wel zei: ‘Jullie willen wat véél…’. Hij doelde op ons ogenschijnlijk jachtige leven van vertrekken en weer thuiskomen, van gasten ontvangen, van hollen en draven.

We hebben dat nooit afgeleerd.

Maar hij is er niet meer om ons terug te fluiten. Nooit meer zullen we zijn verhalen horen over ‘vroeger’, toen de plek waar wij hier met hem zaten nog heidelandschap was. Voordat wij hier kwamen wonen graasden er schapen, en hommels vlogen er af en aan, vertelde hij. En zijn verhalen over de eerste verliefdheid op de vrouw die naast hem zat, en die zijn eerste -overleden- vrouw had opgevolgd.

Ook zij is er niet meer.

En deze plek als zodanig is er ook niet meer. Alle struiken zijn er verdwenen. Niemand die nog beschutting vindt op het tochtige ‘Engels Gazon’, waar honden hun behoeften midden op het veld doen, en waar het geluid van langs rijdend verkeer nu veel hoorbaarder is. Vanuit de plek waar we toen zaten kijk je heden ten dage tegen talloze geparkeerde auto’s aan. Elk huis heeft er op z’n minst twee…

Ooit zitten wij daar misschien toch nog eens ooit, uit pure nostalgie. Om jongere bewoners te vertellen over ‘vroeger’, toen hier alles weelderig en groen was. Toen er hele vogel-koren zongen, en toen er nog niet zoveel auto’s geparkeerd stonden.

Of die jongeren dan het geduld zullen hebben om ons te aanhoren?

Want ook zij ‘willen wat véél’, meer nog dan wij in onze jonge jaren. Zij móeten vooral veel. Ze hebben geen keuze. Met hun twee auto’s jakkeren ze af en aan, en op de parkeerstroken is het dringen geblazen.

Dus maakt deze foto mij treurig. Om de mooie momenten van toen, die steeds onwezenlijker gaan lijken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in bomen, buiten, herinnering, Horn, kaalslag en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s