EEN GOEDEMORGEN

2018 01 13

Gedurende175 Kilometer over de mistige zaterdagse wegen vergezelde ons het radioprogramma ‘Een goedemorgen met…’

Genodigde daarin was deze dag regisseuse en schrijfster Antoinette Beumer. Nooit van gehoord, en dat ligt vast aan mezelf. Want deze vrouw heeft zelfs enige last van haar eigen bekendheid en populariteit. Haar wereld is echter de mijne niet. En kennelijk is dat wederzijds.

Want als ad hoc-programmeur van dit wekelijkse radioprogramma wist ze bij haar muziekkeuze niet veel verder te komen dan de filmmuziek bij populaire films uit het recente verleden.

Toch vond ik dit interessant. De muziek die ze liet horen was muziek uit haar wereld. Hap-snap bij elkaar gegroepeerd zonder chronologisch systeem en zonder gevoel voor genres of stijl, werden evengoed haar emoties aangesproken bij het aanhoren ervan. ‘Aanhoren, ondergaan’. Niet: ‘beluisteren’.

Resultaat waren voor de hand liggende stukken, soft en gevaarloos. Criterium bij haar beoordeling was het onderscheid of ze het daarbij ‘droog hield’ of niet.

Zo hoorden we onder meer de overbekende melodie uit de film ‘Schindlers List’, Caecilia Bartoli fluister-zong haar Vivaldi-aria, we hoorden het afgezaagde Adagio van Albinoni, en het KCO speelde het Adagietto uit de Vijfde Symfonie van Mahler. Niet omdat hij Mahler was, maar omdat deze muziek voor Beumer de film ‘Death in Venice’ vertegenwoordigt. De titel van Arvo Pärth’s “Spiegel im Spiegel’ sprak ze op z’n Hollands uit, en de vioolsonate van Bach klonk puur omdat haar huidige echtgenoot dit stuk ooit heeft ingestudeerd.

Ik vind het vertederend, die puur persoonlijke en emotionele binding die ‘de gewone man’ met klassieke muziek heeft. Beumer vertelde er bovendien leuke verhalen bij, in goede bewoordingen. Want woorden, en de expressie daarmee, zijn haar vak. Muziek geeft daarbij hooguit een versterking van het beoogde effect, meer niet.

Mij, met muziek als mijn vak, bevredigden deze twee uren dus aanvankelijk niet, ja ik voelde zelfs irritatie en schamperheid. Maar dat kwam ongetwijfeld door mijn recente ervaringen met onbeholpen radio 4-presentatoren.

Maar toen het weer stil was in de auto, en we bijna ons doel bereikt hadden, daalden alle gehoorde melodieën in mij neer. Ik verwonderde mij erover dat ik meende een vrouw te hebben leren kennen puur door haar uitgekozen melodieën. Dat is dus kennelijk mogelijk. En dat is dan weer te danken aan haar gave, zich te laten raken door muziek die toevalligerwijze tot haar kwam.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in film, klassieke muziek, radio en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s