LAHAV SHANI

2018 10 01

We mogen er bij aanwezig zijn: het inauguratieconcert van Rotterdams’ nieuwe chef-dirigent Lahav Shani.

Bij het betreden van de grote zaal bevangt me het gebruikelijke gevoel: perplex ben ik, dat elke keer weer zoveel mensen hun huis hebben verlaten, en zoals vandaag het prachtige weer laten voor wat het is om in het donker hun oren de kost te komen geven.

En wat voor kost!!

Via een vooraf getoonde documentairefilm maken we virtueel alvast kennis met deze Israëlische dirigent. Nog heel jong brak hij vijf jaar geleden door, na het behalen van de eerste prijs van het Gustav Mahler Dirigentenconcours in Bamberg. Daarna volgden gastdirecties voor de grote orkesten op illustere plaatsen, en in 2016 dirigeerde hij voor het eerst het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Nu heeft hij zich daarmee verbonden, voor de komende vijf jaar.

Het publiek applaudisseert al voor de orkestleden wanneer die het podium opkomen. Rotterdam is een stad die houdt van haar orkest, dat is duidelijk.

Daar is hij, Lahav Shani. Een jonge man die bewust elke glamour lijkt te willen ontwijken. Ringbaardje, energiek, terzake. En nederig naar de musici toe, die tenslotte de klank voortbrengen die hij beoogt. Bij zijn directie is het alsof die klank in de ruimte tussen zijn armen ontstaat. Soms haalt hij die naar zich toe, dan weer biedt hij die klank aan, of gooit ze als het ware het orkest in. 

Hij is duidelijk. Er is geen teveel aan bewegingen. Maar bij het kijken naar hem snap je de constructie van het gespeelde stuk. Soms is een klein ‘tikje’ genoeg. Hij stoot het orkest even aan, of hij beweegt een wenkbrauw, en alles komt in gang. Bij alles blijft Shani reëel, rustig, en toch gezag hebbend. Met respect voor instrumentale soli geeft hij aan bijvoorbeeld de fluitiste alle vertrouwen door zijn directie even te staken. Samen met het orkest neemt hij het vervolgens weer over, en met ons allen, enkele duizenden mensen, ervaren we dezelfde bevlogenheid die de componist (Orthel, Beethoven en Sjostakovitsj) bij het schrijven gevoeld heeft. 

Lahav Shani, een nobele dirigent, die bij dit prachtige orkest op rozen zit.

Want elke subtiliteit wordt begrepen, aan de kleinste wenk tot een crescendo of een subito piano wordt direct gevolg gegeven. Zo horen we naast temperamentvolle passages soms een werkelijk fluister-zacht orkest, dat tot tranen toe ontroert. De strijkers worden omgetoverd tot engelenkoren. Maatstrepen bestaan niet meer, er wordt desgewenst volledige gewichtloosheid gecreëerd, die treurnis of tederheid ademt. Daartegenover is Shani in de heroïsche passages als een veldheer, die alle eer geeft aan zijn leger. Bij het donderend applaus is het niet hijzelf die dat in ontvangst neemt, maar de diverse groeperingen instrumentalisten. De nederige opstelling van deze dirigent ten spijt verbleekt desondanks de glorie van zijn voormalige mentor en -nu- solist Daniel Barenboim. Ook die komt alle lof toe. Maar het is die bescheiden maar magische gezaghebber die deze middag indruk maakt en die naar meer doet verlangen.

In een van de kranten lees ik achteraf een vileine recensie. Wie zoals deze recensent  voorbijgaat aan wat daar in Rotterdam aan bijzonders plaatsgreep, weet niet wat muziekbeleving is. Ik beklaag de auteur van die recensie. Want, zoals concertmeester Marijke Blankestijn in de documentaire opmerkte: Van Lahavs’ directie, daar worden mensen gelukkig van.

Wordt een recensent gelukkig van de toon waarop hij onnodig zout op slakken legde? Wat beoogde hij daarmee?

Waarachtig, ‘Het Rotterdams’ weet wel wat het doet, na immers de grandioze keuzes van een Gergiev en een Yannick. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest heeft een fijne neus. Gezamenlijk vormt dit orkest dat prachtige muziekinstrument dat door deze zeer talentvolle dirigent bespeeld gaat worden. Ik heb daar grote verwachtingen van.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in concert, klassieke muziek, onvergetelijk, orkest, Rotterdam en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op LAHAV SHANI

  1. Zo te zien was jij er een dag later dan ik. Mooie liefdevolle recensie, ik heb er een link naar gemaakt. Zelf schreef ik over Daniel Barenboim. Een van de weinige kansen om hem een keer live te horen, ik ben nog steeds een fan van hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s