NIETS TEVEEL

2019 12 03

Na alle muziek die we de afgelopen dagen hebben mogen genieten zijn het nu weer losse tonen, riedeltjes en wat akkoorden die door het huis klinken. Eerst mag de piano op de parterre zingen, dan zal het spinet volgen, en uiteindelijk wordt ook mijn piano op zolder gestemd. Het is onze oude pianostemmer nog altijd niet te veel. Zelfstandig komt hij met zijn busje aangereden, ik maak koffie, en -zoals altijd opgewekt- gaat hij aan de slag. 

Hij heeft er veel werk aan. Urenlang is hij bezig, en na de koffie breng ik hem een kom soep en een kaasboterham. ‘Och meisje, danke!’

Ik hoor weer verhalen over andere piano’s en andere vleugels, alle van mensen die ik ken. En over de opgeheven muziekzaken overal in de regio. De klanten daarvan zijn nu naar hem gekomen, en dat is mooi meegenomen, want door de tegenwoordig moeizame verkoop van akoestische instrumentenkan men bijna geen bestaan meer vinden in dit vak.

Maar onze pianostemmer is dus niets teveel. Hij en zijn zoon rijden af en aan, naar particuliere huizen, naar het regionale conservatorium, maar ook naar kerken, waar ze de orgels in een goede staat houden.  Met dat onderhouden, stemmen en restaureren is kennelijk meer geld te verdienen dan met hun spaarzame verkoop van toetsinstrumenten. 

Maar van mij als klant kan hij onmogelijk rijk worden. Zoals altijd heeft hij ook nu weer een ‘vriendenprijsje’. Tot mijn verrassing vervangt hij eigenhandig het vilt van de twee hamertjes waarover hij het vorige keren al had. Mijn piano hoeft dus niet het huis uit voor een revisie. Wel is de snaar van de G-2 oud en dun aan het worden zegt hij. Daardoor zit er een minuscuul trillinkje in die toon. ‘Maar geen mens die dat hoort’. 

Zodra er van de bovenverdieping stuiterende akkoorden als klaroenstoten opklinken weet ik dat hij naar beneden zal komen.

Onze muziekinstrumenten zijn weer in orde. Dat zal een extra appèl zijn om weer eens echt achter de toetsen te gaan zitten, en mijzelf eraan te herinneren dat ik au fond musicus ben. Nu onze kleinzoon van zes vanuit zijn geheugen de Air van Bach speelt met twee handen, hij de dirigeerstok hanteert, en onze kleindochters al echte zangeressen in de dop zijn, en er eentje viool speelt, moet ik gaan zorgen dat ik ze vóór blijf. 

Net als die pianosnaar zijn ook mijn stembanden nu dun en oud. Zangeres ben ik in feite niet meer. Maar via de piano en het spinet hoop ik toegang te blijven vinden tot de muziek, en dus ook tot mijn kleine nazaten.

Dit bericht werd geplaatst in kleindochter, kleinzoon, muziekinstrument, zang en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op NIETS TEVEEL

  1. Marianne zegt:

    Wat ben je toch veelzijdig Hennie!

  2. Wat fantastisch dat de tweede en derde generatie jouw (of is het jullie?) muziektalent geërfd hebben.

    • Wij beiden zijn/waren professioneel musicus, Emie. Bovendien waren ook de ouders van een van mijn schoondochters dat, plus hun tweede partners. Zes muziekgrootouders hebben de kinderen van mijn jongste zoon dus. Verder is ook onze oudste zoon en eveneens diens vrouw professioneel musicus. De schoonvader van die zoon is een verdienstelijk cellist. Het zal je nu wemelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s