DAT WAS HET DAN.

2019 12 05

Een sinterklaasviering van 41 jaar geleden. Rechts-vooraan in beeld zit mijn moeder, omringd door (een deel van) haar kleinkinderen. Die mochten op de middag van 5 december allen komen, om de grote juten zak te legen die zomaar opeens in de woonkamer stond. Aan het einde van die ontmoetingsdag van alle neefjes en nichtjes werden ze op de bovenverdiepingen te slapen gelegd, terwijl het huis steeds verleidelijker begon te geuren naar de Hazepeper die mijn moeder voor alle volwassenen maakte. Mijn vader liet wijn uit de kelder aanrukken, en mijn broers deelden (helaas) sigaren uit. Niet lang daarna was de kamer grijs van de rook, en we konden beginnen. Met branderige ogen en hoestend lazen we elkaars lange gedichten voor. Er waren surprises, en prachtige cadeaus, waarvan het wederzijds inlevingsvermogen afspatte. Met mijn ouders als regelmatig ontmoetingscentrum waren we toen nog goed van elkaars leven op de hoogte. Men wist waarmee men de ander kon plagen c.q. een plezier kon doen. 

41 Jaren verder is het sinterklaasfeest voor ons nog pure herinnering. Ik kijk terug in de tijd via deze foto’s, en ik denk nog verder terug, aan mijn eigen kindertijd. Toen bestond er werkelijk slechts één sinterklaas. Er werd geen verwarring gezaaid door tegen elkaar opbiedende scholen, door clubjes en de werkkring van de ouders. Het enige dat we op de Lagere School van het sinterklaasfeest merkten was het plotseling opduiken van watervlugge zwarte pieten tijdens de speelpauze. Vanaf een platdak van het aangrenzende ziekenhuis gooiden ze ons appeltjes toe, dat was opwindend. Verder bleef het sinterklaasfeest iets voor binnenshuis, in de gezinnen. Op 6 december hadden we vrij van school zodat we met het nieuwe speelgoed konden spelen. En op 7 december mochten we één cadeautje mee naar school nemen om aan de juffrouw te laten zien. Dat mocht dan geen extravagant cadeau zijn, om de ‘arme’ kindertjes niet jaloers te maken.

Ik denk aan mijn kinderen en hun gezinnetjes. Onze kleinkinderen worden buitenshuis letterlijk gek gemaakt met sinterklazen in veelvoud, met pieten die niet zwart meer mogen zijn. Hun vermeende angst voor die snelle hulpjes van de sint wordt bestreden met de opdracht aan de ouders, hun kroost te verkleden in een pietenpak. Hoe verwarrend moet dat zijn! De scholen maken van het sinterklaas- en kerstfeest een prestatieproject. En daardoor hebben wij als grootouders het nakijken. Want wijselijk doen we niet mee aan deze race. 5 December is dus gereduceerd tot puur en alleen een terugblik. Een terugblik vol weemoed naar een tijd waarin verrassingen nog echt verrassingen waren, en een huiselijk samenzijn nog echt een ontmoeting kon zijn.

Ik bekijk deze oude dierbare foto’s, en ik maak een lekkere kaasfondue voor mij en mijn wederhelft, en dat is het dan.

Dit bericht werd geplaatst in familie, feest, grootouders, herinnering, kleinkinderen, moeder, sinterklaas en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op DAT WAS HET DAN.

  1. Ook ik denk met weemoed terug aan het Sinterklaasfeest bij mijn schoonfamilie. Het levert een soortgelijke foto op van zo’n 40 jaar geleden. Nu hebben we iets lekkers bij de koffie, ach ja.

  2. Wat een mooie foto. Die man rechts met die trui dat zal denk ik een van jouw broers zijn, hij lijkt op mijn schoonzoon. Leuke bespiegeling

  3. Paulien zegt:

    Met een leuke herinnering aan ons overheerlijke etentje van vorig jaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s