VOORPRET

2020 01 14

Nu zie ik echt nergens kerstverlichtingen meer. De afgedankte kerstbomen zijn opgehaald, en ook de bladkorf is verdwenen. Alle afval van de tijd die achter ons ligt is opgeruimd. 

Meteen aansluitend kwamen de leden van de Carnavalsvereniging de ‘bèzem sjtèke’. Vrolijk wapperen de kleuren groen-geel-rood weer in de zon. Her en der in het dorp zal men al flinke voorpret hebben, die ruim een maand mag duren. Het kiezen van de Prins, het kiezen van Bacchus, de Boerebroelof en de Kindercarnaval, er wordt genoeg bedacht om feestend bezig te blijven totdat het 23 Februari is. Ik heb daar allemaal geen boodschap aan, maar van afstand geniet ik mee, iedereen een leuke tijd gunnend. De Carnavalsperiode doet de mensen goed. Het helpt ze door de donkerste dagen van het seizoen heen en het ruimt het afval van doorstane gebeurtenissen op. Op Aswoensdag 26 februari komt men onze bèzem weer ophalen. Daarna kan iedereen weer vooruit gaan kijken, uitziend naar nieuwe feesten, vakanties, vrolijke gebeurtenissen. 

Ik vraag mij af of onze stokroos, die sinds de voorbije zomer nog steeds niet is opgehouden met bloeien, er dan nog steeds staat?

Geplaatst in bloem, carnaval, feest, seizoenen | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

BUONA SERA

2020 01 13

Mijn lief is herstellende van een ingrijpende huidbehandeling die meer dan een maand geduurd heeft. We konden ons daardoor niet veel buitenshuis begeven, en dat feit gaf verrassende rust en gezelligheid. 

Zoals toen onverwachts mijn broer aan het tuinhek verscheen. 

We gingen met hem aan de koffie, de Marc de Bourgogne en een sigaar. We bekeken en bespraken nieuw-aangeschafte kunstboeken. In de keuken schraapte ik alle lekkere ingrediënten bij elkaar die ik nog had, en ik toverde er een smakelijk maal mee.

Daar kon het natuurlijk niet bij blijven. Gezelligheid, een goed contact, is aanstekelijk en vraagt om een vervolg.

En zo zaten we gisteravond op onze beurt als gast bij hem aan tafel: we kregen een Boeuf Bourguignon voorgeschoteld waar de Fransen niet van terug zouden hebben. En weer was er een sigaar. Door de rookwolken heen klonk 20-ste eeuwse koormuziek, we spraken over het Gregoriaans en over onze huidige bisschop. En als vanzelf vloeide daaruit voort het samen kijken naar de recente film over de abdicatie van paus Benedictus XVI en de verkiezing van paus Franciscus in 2013. 

Daar stond hij weer, die goeie kersverse paus Franciscus, in zijn sobere witte kledij, precies zoals ik hem in werkelijkheid in 2013 samen met mijn moeder op het tv-scherm begroette. Zijn eenvoudige, ongecompliceerde groet aan de immense mensenmassa op het Sint Pietersplein: ‘Buona Sera’. 

In die simpele groet lag ook alles van deze avond besloten die we met ons kleine groepje zo aangenaam hadden doorgebracht. ‘Buona Sera’. Het blijkt zo eenvoudig te zijn om met een beetje gemotiveerde inzet anderen en jezelf een fijne avond te bezorgen. We voelden ons goed. En het afscheid zag eruit zoals die twee pausen, die elkaar op het einde van de film omhelzen, niet als in een rituele vredeskus, maar elkaar vast tegen zich aandrukkend. Als om nooit meer los te laten.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

C’EST PARTI

2020 01 12

Terwijl de bladeren van de voorbije zomer nog geruimd worden kom ik op mijn wandeling deze eerste sprietjes tegen. De krokus ‘vecht zich de grond uit’, zoals ik dat zo mooi ergens verwoord zag. Het is een allereerst zichtbaar begin van de komende lente.

 Het is begonnen! ‘C’est parti’, zeggen ze in Frankrijk, bij de start van wat dan ook. Hij is een beetje te vroeg, mocht pas in Februari komen. Maar als hij een beetje treuzelt, en als de temperaturen zacht blijven dan loopt hij geen risico. 

Nu ga ik verder speuren. Doet onze Hamamelis al iets? Ik ga kijken, en warempel, daar zijn al piepkleine gele bolletjes te zien. En de sneeuwklokjes? Daar moet ik nog naar zoeken. Op onze wandelingen zien we wel al geruime tijd de hangende kwastjes van de hazelaar. Maar die heeft nog geen vrouwelijke knopjes om zijn stuifmeel op te laten vallen. Hij is te vroeg met zijn rendez-vous… En als ik mijn oren spits hoor ik de eerste zang van een Koolmees: ‘Titituu-titituu’. 

Hoe veelbelovend zijn deze allereerste -bijna nog verborgen- tekenen van het voorjaar. Nu deze groene sprietjes er al staan zal elke volgende wandeling weer nieuwe ontdekkingen geven. En intussen dijt elke dag zowel ’s ochtends als ’s avonds langer uit. Onwillekeurig raak ik er opgewonden van. Zoals ooit, lang geleden, de zanger Michel Fugain, die ik in Theater Olympia in Parijs zag. Hij zong het lied ‘Le Printemps’, en sprong daarbij in zijn witte glanzende pak als een kikker over het podium, onvermoeibaar, jong en energiek. Het waren de 70-er jaren, en we kregen allemaal prettig de kriebels.

Hij zal inmiddels tegen de tachtig lopen. Als hij in de spiegel kijkt zal hij weer, maar nu treurig, denken: ‘C’est parti’, en zijn vingers over de rimpels in zijn gezicht laten gaan. Maar dan wens ik hem toe dat hij net als ik de eerste sprietjes van de krokus ziet verschijnen, en dat hij dan weer terug denkt aan dat podium, waarop hij iedereen stimuleerde om energiek en jong te zijn. 

Ergens conserveren we allemaal dat jongmens in onszelf. En dat jongmens wordt weer aangesproken bij het omgaan met onze kleinkinderen, of bij de eerste lenteontdekkingen op onze wandelingen.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

VAN BOSPLANTSOEN TOT ENGELS GAZON

2020 01 11

Het is nu alweer enkele jaren geleden dat tot mijn schrik alle struiken en heggen uit ons dorp werden verwijderd, en vervolgens – nog erger- ook veel mooie grote bomen. Jarenlang bepaalden ze het karakter van onze woonomgeving, en in één klap veranderden ze in verpulverd schaafsel. 

Natuurlijk ben ik dankbaar dat pal voor ons huis nog de aloude, waardige bomen mochten blijven staan. Maar de weelderige aanblik van weleer, die van hoog-opschietende struiken, waarin vogels nestelden die me op lente-ochtenden opgewekt begroetten met hun gesnebbel, dat is verleden tijd. Ik mis het nog steeds.

En nog altijd zie ik het nut niet in van deze verandering. De woordvoerder in het Gemeentehuis zei destijds dat dat voormalige snoeien te arbeidsintensief was. Terwijl ik in die tijd zo genoot van dat vredige ‘knip-knip-knip’geluid, van een praatje, soms, met de mannen die aan het werk waren. Een enkele van hen zie ik nog heel af en toe, en dan groet hij mij enthousiast. Hij betekent een herinnering aan de jaren vóór het moment waarop ons dorp ‘aanzicht Engels Gazon’ kreeg.

Te arbeidsintensief? 

Aangetrokken door al urenlang hels kabaal fotografeerde ik deze dagen maar liefst vijf gemeentewerkers. Met groot materieel waren die doende…. wat bladeren weg te blazen en bijeen te harken. Contact met deze mannen was door het oorverdovend gedaver niet mogelijk. Ze harkten wat, stonden wat te babbelen, en reden weer weg in twee kleine vrachtwagens. Die bladeren bleven daar na hun vertrek bijeengeblazen liggen. Bij de minste geringste windstoot kan een volgende ploeg daar weer arbeidsintensief aan het werk. 

Wat is het meest rendabel, vraag ik mij af. Die mannen uit vroeger jaren met hun vriendelijke knipschaar waren heel zeker niet met meer personen dan deze, in hun oranje kleding, met hun vrachtwagens en met die elektrische rustverstoorders. 

Ons Engels Gazon zal ófwel minstens zoveel geld kosten met al dat materieel en mankracht, ófwel die vijf oranje gejaste mannen worden niet, of onderbetaald. In dat geval bezondigt onze gemeente zich dus aan slavenarbeid.

Geplaatst in actualiteiten, bomen, Horn, kaalslag, Leudal | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

LITERATUUR

2020 01 10

Wat nog te zeggen over het genoegen van een herhaald samenzijn met mijn kleinkinderen?

Speelden we zondag het Barricadespel, gisteren werd het dolle pret om de hilarische resultaten bij ons woordspelletje. We leerden dat in November in Frankrijk: ieder schrijft een fragment van een zin op een kaartje, steeds een ander, tot je een stapel van die kaartjes hebt. Daarna neemt ieder om de beurt een kaartje van de stapel en leest niet alleen de zin op dat kaartje voor, maar verpakt die in een groter, verzonnen geheel, dat aansluit bij dat wat zijn voorganger voorgelezen heeft. Zo ontstaat een hardop voorgelezen verhaal met een bizar verloop. Het is verbluffend hoe goed kleindochter van maar net vijf jaar oud hierin meekon. Zij las moeiteloos haar kaartjes voor, en had er zelfs ook beschreven. Hikkend van het lachen raakte ze meer en meer op dreef met haar fantasie. Het spelletje ging door tot ze al in bed lagen, en er van slaapkamer naar slaapkamer over en weer een verhaal verteld werd, dat zich meer en meer toespitste op één en hetzelfde personage.

Ontstaat zó literatuur?

Weer beneden gekomen zag ik hoe opa intussen een mooi papieren doosje had geknutseld. Daarin liggen nou die kaartjes te wachten op hun volgende spelletje.

Geplaatst in bezigheden, kleindochter, kleinkinderen, literatuur, oma, opa, schrijven | Tags: , , , , , , | 1 reactie

SIMONE DE BEAUVOIR

2020 01 09

De dag van vandaag, negen Januari, lijkt een schrijversdatum te zijn: Frida Vogels, Nederlands schrijfster, dichteres en vertaalster wordt 90, en Bas Heijne, Nederlands schrijver en publicist, viert vandaag zijn 60-ste verjaardag.

En op 9 Januari honderdtwaalf jaar geleden werd in Parijs Simone De Beauvoir geboren. Frans filosofe, schrijfster en feministe. Al was zij zelf niet enthousiast over die laatste kenschetsing. 

De Beauvoir heeft in de 70-er jaren veel voor me betekend. Ook al schijnt ze onder andere de denigrerende bijnaam ’Notre-Dame-de-Sartre’ te hebben gehad, toch was zíj degene van die twee die mij overrompelde, met vooral haar ‘feministische bijbel’ De Tweede Sekse (1949). Maar ook haar autobiografische werken waren voor mij een eye-opener. Haar visie op het vrouw-dom opende mij de ogen, en liet mij vanaf het lezen van haar werk bewust kiezen, of bewust tevreden zijn, met de rol die ik had, of die ik -in vrijheid- nastreefde. De Beauvoir haalde het automatisme uit de samenleving.

Al vond ik haar in haar liefdescorrespondentie erg obsessief. In haar relaties met Claude Lanzmann en met Nelson Algren was zíj degene die bepaalde hoe de verhoudingen lagen. In haar brieven dikte ze datgene wat tussen haar en die ander leefde aan. Of ze daarin altijd realistisch was betwijfel ik. Haar leven maakte ze tot een verwezenlijking van haar existentialistische theorie. Dat was een experiment dat haar uiteindelijk niet gelukkig heeft gemaakt, getuige La cérémonie des adieux (1982), haar verslag van Sartre’s laatste tien -ontluisterende- levensjaren.

Elf jaar geleden stond ik aan hun graf, op het Cimetière du Montparnasse. De briefjes, bloemen en objecten die daarop lagen getuigden van dankbaarheid, aan deze vrouw die soms zo omstreden is. Kennelijk blijft ze ook heden nog van waarde. Nog steeds wordt over haar geschreven. Zo verschijnt de komende maand Maart weer een boek over haar, van de Amerikaanse filosofe Kate Kirkpatrick. Titel: ’Simone De Beauvoir- een leven’.

Natuurlijk wil ik ook dit boek weer lezen.

Geplaatst in lezen/literatuur, literatuur, positie van de VROUW | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

LA BELLE HÉLÈNE

2020 01 08

Bij de eerste Koppenavond van dit nieuwe jaar bleef het droog. Maar huiverend in de nog koude schilderruimte wachtten we op ons favoriete model Hélène. We hadden allen onze financiële bijdrage bij ons voor de huur van de tweede periode. Die bijdragen moesten bij elkaar worden gevoegd en geteld, en vervolgens overgedragen aan onze verhuurster. Het leek een monopolyspel, dat we met dikke jassen aan speelden. Ik vond dat bedrag nogal pittig, evenals die kou. Maar ‘niets voor niets’ immers, behalve dan ons model. Zij, en ook alle anderen, komen altijd gratis.

Daar was ze weer, de Mooie Hélène. Waarom eigenlijk beschouwen we haar allen als ‘mooi’? Zit ‘m de Schoonheid in ‘onderdelen’, zoals haren, gezichtshuid, een figuur? In elk geval vliegen we acuut in ijverige actie zodra zij verschijnt. 

Het is wellicht haar enthousiaste toewijding die haar een geliefd model maakt. Nu op ons huidige schilderadres de basale benodigdheden en attributen ontbreken sjouwt zij probleemloos vanalles mee. Hoge naaldhakken, een kleurige bontjas, draperieën, ja zelfs een eigen heteluchtkacheltje. Bij het poseren is ze uiterst dienstbaar al komt ze inventief ook met eigen voorstellen. Deze avond vleide ze zich languit op wat neergelegde jassen, want een bank of kussens hebben we daar niet. Als Hélène poseert zijn we zó verwoed aan het werk dat we vergeten te stoppen als het tijd is. 

Al ons geld zou aan zo’n inspirerend model beter besteed zijn. . Maar bepaalde dingen zijn nu eenmaal onbetaalbaar. Gelukkig maar. Ik zou anders bij elke penseelstreek de kassa horen rinkelen. 

Geplaatst in aquarel, model, schilderkunst | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties