HEERLIJKE UREN

2021 08 03

Zo’n heel mooi weer was het niet meer. Maar evengoed gingen we weer naar onze zoon en zijn gezin in hun vakantiehuis. Het is een buitenkansje dat we tijdelijk zo snel bij ze kunnen zijn. 

Schoondochter is nog steeds op non-actief vanwege haar enkelbreuk. Ik vond een bezem, waarmee ik de vloer wat toonbaarder kon maken. En natuurlijk gingen we ook weer samen wandelen. Oudste zoontje had geen zin, want hij was heel de dag in zijn fantasierol van ‘brandweer’. Ik wist deze brandweerman ervan te overtuigen dat er in de natuur rondom hun huis brandcontrole nodig was, en dus liep hij mee, zonder probleem. Als brandweerman gaf hij na afloop ook een orgelconcert op zijn keyboard. We waren gul met ons applaus. Tijdens de borrel die aan de maaltijd voorafging speelde ik met alledrie de kinderen drie potjes ganzenbord. Middelste kleinzoon kende perfect de spelregels, en hoe toevallig troffen we het dat we alledrie een keer gewonnen hebben! Iedereen tevreden. Hun mama las vanuit haar rolstoel een verhaaltje voor, en daarna kregen de volwassenen nog wat rust en tijd voor elkaar, terwijl Klaas Vaak op de eerste verdieping zijn werk deed.

We bleven, jassen aan, buiten zitten terwijl de zon helemaal achter de weide met koeien zakte en het begon te schemeren. Gesprekken zijn op zulk moment het betoverendst. Misschien zijn we wat te lang gebleven en hebben ze wat nachtrust moeten missen. Maar niemand leek daarom te treuren. Misschien waren onze gedempte gesprekken wel ontspannender dan nachtrust. En met een brandweerman in hun midden zullen ze met een gerust hart daarna geslapen hebben.

Geplaatst in gesprek, kinderen, kleinzoon, schoondochter, vakantie, zoon | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

SUJA SUJA PRIKKELTJE

2021 08 02

Op 13 juli schreef ik hoe mijn jongste kleindochter ‘Stekelvarkentjes wiegelied’ zong. Een egeltje (is dat hetzelfde als een stekelvarkentje?) wordt in dat liedje troostend toegezongen. Zijn stekeltjes hoeven niet afschrikwekkend te zijn, ze kunnen integendeel heel wat waard zijn.

Wat een toeval dat we een van die avonden bij thuiskomst werden opgewacht door de buurman. Hij zei: ‘Jullie hadden bezoek, gisteravond’. Hij liet ons een foto van een egeltje zien, dat hij op onze oprit had aangetroffen.

Vervolgens zag ik een dezer dagen voor ons huis dit vitamine-rijke stilleven: wat blaadjes, en bramen van onze eigen struik. Een van de buurmeisjes kwam mij vertellen dat ze het egeltje daar voor ons huis gezien had. Ze was zo vrij geweest om wat bramen voor hem te plukken. Ze weet waarschijnlijk niet dat egels vooral insecten eten, en kevers, regenwormen, spinnen, slakken, duizendpoten en rupsen. Zitten die allemaal op die paar vierkante meters rondom ons huis? Heel soms ook eten ze plantaardig voedsel, zoals vruchten en bessen, en zelfs paddestoelen. Die staan hier soms wel eens tussen het gras.

Heel lief vond ik tenslotte de rubberen kinderschep die het kind had klaar gelegd: ‘Dan kan ik hem verplaatsen als hij op een gevaarlijke plek zit’. Ze ging zoeken waar hij was, om te weten of hij veilig was.

Ontroerend, zo’n vrouwtje-in-de-dop. Verzorgend, meelevend.

Als ik het egeltje weer zie zal ik het komen vertellen’, bood ze nog aan. En daar ging ze, smakkend aan een lekkere ronde lolly in haar mond.

Geplaatst in buurman, kleindochter, tuin, zang | Tags: , , , , , , , , , | 4 reacties

AFSCHEID

2021 08 01

Twee werkjes van ons beider eigen hand staan te wachten om straks aan onze oude vriend cadeau te geven. Op de achterkant staat de tekst waarmee hij deze laatste weken van zijn leven veel bezig is. Gustav Mahler ontleende die uit de gedichtenbundel Des Knaben Wunderhorn, en citeerde deze in zijn ‘Lieder eines fahrenden Gesellen’:

Die zwei blauen Augen von meinem Schatz,

Die haben mich in die weite Welt geschickt.

Da mußt ich Abschied nehmen vom allerliebsten Platz!

Dat afscheid is nu nog het enige dat hem alsmaar bezighoudt. Een stroom familie en vrienden komt hem voor het laatst groeten, zoals ook wij.

Wat hebben we een speciale historie met hem en zijn gezin! Onze vriendschap was van het begin -einde 60-er jaren- tot nu oneindig dierbaar. Hij was bovendien een type die dat herhaaldelijk uitsprak. Onvergetelijk daarbij is onze herinnering aan zijn aanbod toen we voor de eerste keer van ons leven gingen vliegen. Hij bracht ons om vier uur ’s ochtends naar Schiphol, en hij vroeg of we iets voor onze kinderen geregeld hadden voor als er iets mis zou gaan. ‘Weet in elk geval dat wij ze met liefde in ons gezin zullen opnemen, want we houden heel veel van ze’, waren zijn woorden. 

Er ging niets mis, en we hebben nog vaak gevlogen. Onze kinderen hebben zich op hun adres altijd heerlijk gevoeld, en ze zouden met deze vervangende ouders heel gelukkig zijn geworden. Maar ze zijn volwassen geworden en volledig zelfstandig. Met ons allen houden we nog steeds van deze vriend, die we binnenkort los moeten gaan laten. Ik hoop dat hij nog wat tijd zal hebben, en de kracht, om naar deze twee werkjes te kijken die ons vervangen naast zijn bed. En dat de gedachte aan dat lied hem niet treurig zal stemmen.

Geplaatst in aquarel, compositie, gezondheid, herinnering, klassieke muziek, poëzieliteratuur, sterfgevallen, verleden, vriend, vriendschap | Tags: , , , , , , | 4 reacties

VERRE DE L’AMITIÉ

2021 07 31

Aan de rand van onze voormalige kampeerplek in de Vaucluse vindt vanmiddag weer de ‘commémoration’ voor de heldhaftige piloot Joseph Jallier plaats. Hij werd de 31-ste Juli 1944 op die plek van samenkomst neergeschoten in zijn Thunderbolt P47 door Duits afweergeschut.

Maar Jallier was een held! Want hij had ervoor kunnen kiezen om eerder een eigen, veilige landingsplek te zoeken. Omdat hij echter belastend materiaal bij zich had dat mensen beneden hem het leven kon kosten probeerde hij dat gevaarlijke gebied te verlaten. Zijn poging om levens te redden had zijn eigen dood tot gevolg. 

Wat hij ook bij zich bleek te hebben waren twee babyslofjes: zijn vrouw was namelijk net bevallen van een dochter. Jaren geleden ben ik er getuige van geweest hoe de plaatselijke burgemeester haar na (toen) zestig jaar die slofjes alsnog overhandigde. Tranen. 

Op internet zie ik dat onze laatst-bijgewoonde commémoration van twee jaar geleden ook de laatste van die burgemeester was. Hij heeft inmiddels een -ons onbekende- opvolger. zullen we hem ooit leren kennen? En zullen we nog ooit ‘le verre de l’amitié’ meegenieten met de bevolking daar? Aan de overkant van de camping schonk Marilène dan onze glazen vol op haar erf. Daar stonden lange tafels met talloze hapjes, die door de sjiek-aangeklede aanwezigen stevig werden aangesproken.

Geen commémoration vanmiddag voor ons. Maar we kwamen desondanks wel degelijk in de zuidelijke sfeer, dankzij de vervroegde terugkeer van onze Koppenvriend. Het was, eergisteren, een départ en catastrophe, doordat zijn zoon daarginds een dubbele enkelbreuk opliep. In één ruk heeft hij de meer dan duizend kilometer met hem terug gereden. 

Dankzij dat treurige feit hadden wij onverwachts een heerlijke avond met de man die we wekenlang hebben moeten missen. We aten samen, en vanaf mijn plek keek ik in de verte tegen mijn eigen ingelijste aquarellen aan van de streek waar hij net vandaan kwam. Onze glazen werden gevuld met een wijn van een caveau die we alle drie kennen, en smullend van een door hem meegebrachte kaas mochten we ons al luisterend enkele uren helemaal in de Méditerranée voelen.

Het terug rijden naar huis was een kwestie van nog geen tien minuten. En van een catastrophe was daarbij geen sprake.

Geplaatst in dodenherdenking, Frankrijk, herinnering, Provence | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

HET GRIJZE BOS

2021 07 30

Is dit wat iemand ziet die depressief is?

Ik loop voor het eerst sinds de overstromingen door lager gelegen natuurgebieden rondom ons dorp, en ik zie hoe volkomen kleurloos alles geworden is. Ik had net zo goed een zwart-wit-foto kunnen maken. Alle struiken, de boomstammen en het gras zijn grijs uitgeslagen van  opgedroogde modder. Er hangt een geur van de adem van een zieke hond. En een leger van muggen stort zich gretig op me. Hier moet je niet zijn.

En toch.

In de verte zie ik alweer nieuw groen, evenals bij nauwkeurig speuren over de bodem van het bos. Zoals er ‘licht is aan het eind van de tunnel’ van de pandemie, zo is er groen aan het eind van de zondvloed, kennelijk. Nog wat geduld, en het zal hier weer zijn als vanouds, kompleet met de verdwenen zang van vogels. Het wachten is echter vooral op het verdwijnen van die bedreigende stank. Ik wacht op de honinggeur van bloeiende heide, de stokbroodgeur van buxusstruiken, de bedwelmende geur van wilde kamperfoelie. 

Depressiviteit echter mist waarschijnlijk die hoop op een lonkende toekomst. Hoop die je er weer bovenop brengt.  Met het geloof in een toekomst staat of valt alles. Opeens begrijp ik dat, terwijl ik met een zucht van opluchting het grijze bos verlaat. Thuis heb ik nog een miniflesje staan met ‘huile essentiëlle’. Niet lang na mijn thuiskomst waan ik me dankzij lavendelgeuren in de paarse velden rondom Grignan. Ik nodig ieder die een mentale dip heeft uit om dicht bij me te komen, en mee te genieten van deze hoopvolle associatie, die alle kleurloosheid doet vergeten.

Geplaatst in actualiteiten, bomen, bos, geur, muggen | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

OLYMPISCH

2021 07 29

Het is alweer jaren geleden dat ik met eigen ogen de Olympus aanschouwde, de hoogste berg in Griekenland. In mijn Gymnasiumtijd kwam deze berg vaak aan de orde in de mythologie. Homerus noemde hem ‘het huis van de goden’. Ik herinner me dat de Olympus een heel andere uitwerking op me had dan de Mont Ventoux, die loom en vredig aan de horizon ligt. De Olympus daarentegen straalt waakzaamheid uit, iets hevigs. 

Datzelfde is ook het geval met de sportwedstrijden die naar deze berg zijn genoemd. Alles is het toppunt, het beste, het meeste, het eerste en het verrassendst. 

In 776 voor Christus al werden in het oude Griekenland de Olympische Spelen gehouden. Die gingen door tot maar liefst 400 na Christus. En nu, in 2021, weet radio 1 de zevende dag nu al niets anders te vermelden dan de Olympische Spelen in Tokio. Was het eerst meer dan een jaar lang corona wat de klok sloeg, nu opeens lijkt de pandemie niet meer te bestaan. Zonder publiek maar met evenveel gekte worden de sportevenementen non-stop verslagen, en waar ik daarbij van geboeid ben dat is het taalgebruik. 

De ‘olympische taal’ bedient zich van een heel eigen jargon. De sporters ‘pakken het goud’, ze ‘zetten een prestatie neer’, ze ‘worden uitgeschakeld’. De olympische taal is een krijgstaal. Alles draait om overmacht, winnen en verliezen. Ook de stemmen en de spreektoon van sporters is meteen te herkennen. Ik kan me niet voorstellen dat een topvioliste of een beroemde dirigent in diezelfde bewoordingen, hijgend en kortaf, op die manier antwoorden zal geven in een interview. 

De Olympische Spelen zijn voor mij dus puur en alleen een taalbeleving. De rest interesseert  me niet. Ik begrijp deze gekte niet. Wat is er nou boeiend aan het hardst kunnen roeien of rennen! Roeien of rennen op zichzelf, ja, dat kan goed voor de lichamelijke gezondheid zijn. Maar het allesoverheersende van het wedstrijdelement spreekt mij niet aan. De agressiviteit ervan schrikt me af. 

Bij muziekconcoursen gaat het ook altijd nog vooral om de vertolking en de schoonheid, kortom om het WEZEN van de betreffende activiteit. Vanwege de werkverschaffing in de Kunst moet men zich nou eenmaal met elkaar meten, om kwaliteit gewaarborgd te zien. Hevigheid en passie vloeien hier voort uit het mee-vibreren met wat de betreffende componist heeft willen uitdrukken. Musiceren is vertolken, sporten is krachtmeten.   

En zo kom ik uit bij de conclusie dat musici en sporters van een heel verschillend ras zijn. Dat is prima. Ik hoor bij de eerste soort, en intussen blijf ik me amuseren met dat taalgebruik.

Geplaatst in actualiteiten, Coronavirus, Griekenland, radio, taal | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

DOOR DE BOMEN HET BOS

2021 07 28

Ik heb een aardige zus met een groot talent voor praktische zaken. In moeilijke toestanden weet zij meteen een oplossing. Voor opknapklusjes in huis laat ze meteen haar handjes wapperen.

Ze zag dat een van mijn stoelkussens volledig versleten was. Op eigen initiatief zocht ze naar het benodigde materiaal, en ik kreeg een nieuw stoelkussen van eigen hand. En niet dat alleen: bij dit mooie cadeau hoorde ook nog een ‘lunch’ voor twee, bestaande uit een vijf-gangenmenu onder de parasol, begoten door alles wat we maar wensten. Waar hadden we dit aan verdiend…

Ik heb een heel aardige buurman. Die stond met zijn dochtertje aan het tuinhek om me zelfgebakken koekjes aan te bieden, mooi ingepakt met slingers en strikjes. Een briefje erbij: ‘deze koekjes heb ik voor jou gebakken’. Waar heb ik dat aan verdiend?

Soms raak ik verward door al die aardige mensen om me heen. Ze hebben ieder voor zich prachtige eigenschappen waaraan ik niet kan tippen. Het zijn er zoveel dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Wat een verwennerij.

Daags na de aanbieding van de zelfgebakken koekjes kwam het bericht dat de aardige buurman in quarantaine moet vanwege zijn opgelopen coronabesmetting. Hij is flink ziek, ook al had hij een van de vaccins al gehad.

Wat nu met die koekjes?

Ik had ze nog niet aangeroerd, en ik laat ze voorlopig in hun cellofaanverpakking om er met dankbaarheid naar te kunnen kijken. Coronakoekjes? Wat is verstandig en wat is gevaarlijk, in deze tijden van pandemie?

Ik heb aardige vrienden en familieleden, die heel onbekommerd naar hun vakantieadres zijn vertrokken. Onbekommerd, terwijl ik krampachtig regels en voorschriften tracht bij te houden en op te volgen. Maar ik zie met al die verplichtingen en veranderingen door de bomen het bos niet meer, en de lust om koffers te pakken is me vergaan. Ik blijf op dat mooie kussen zitten en naar mijn coronakoekjes kijken. En ik wens allen het beste toe: mijn aardige handige zus, de aardige zieke buurman met zijn lieve dochtertje, alle bevriende vakantiegangers. Ik hoop dat ze ook deze coronazomer weer gezond zullen doorstaan.  En dat er wat versimpeling in al die voorschriften komt. Zodat ik eindelijk die koekjes durf te proeven, en ik kan opstaan van dat perfecte kussen. Om op mijn beurt alsnog ‘tabee’ te kunnen zeggen en nog iets vakantieachtigs te kunnen gaan doen.

Geplaatst in buurman, Coronavirus, zus | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

SCHAAMTE

2021 07 27

Al geruime tijd stond een uitnodiging op mijn computer om -gratis- weer een concert door het Rotterdams Philharmonisch Orkest te zien en te horen. Chefdirigent Lahav Shani leidde het orkest in de Vijfde symfonie van Tsjaikovski. 

Dit werk ontstond pas negen jaar na de vorige symfonie. De componist klaagde over ‘opgedroogde fantasie’. Toch mag het resultaat er wezen. Smart, pessimisme, heel de zielenpijn van Tsjaikovski komt hier aan de orde, als welluidend voorafje naar zijn beroemde Zesde symfonie, de ‘Pathétique’. In datzelfde jaar 1888 trouwens schilderde Vincent van Gogh zijn zonnebloemen. Hij deed dat in Arles, de stad in de Camargue waar we nu al twee jaar niet meer geweest zijn. Van Gogh wilde er ‘dankbaarheid’ mee uitdrukken. Dankbaarheid waarvoor, vraag ik mij af. De schilder wachtte destijds vol vreugde op de komst van Paul Guiguin, Helaas is diens verblijf in grote ruzie geëindigd.

De avond was eigenlijk al voorbij, de schemering viel in, toen we het orkest ons huis binnen haalden en er aandachtig voor gingen zitten. Heel de coronatijd voel ik al schaamte bij deze handeling. Het is of je je heel de inspanning en het talent van al die musici zomaar toeëigent. Al die orkestleden hebben op hun partij geoefend. Ze hebben hun gezin goedendag gezegd en hebben zich, mooi aangekleed, in het verkeer begeven. Terwijl ik in mijn luie stoel hun muziek op me af laat komen zitten zij hun uiterste best te doen.

De dirigent ademde alle passie die Tsjaikovski van hem eiste. We mochten weer getuigen zijn van een topprestatie.

Doch helaas. Misschien is deze symfonie mij te vertrouwd. Misschien was de avond al te ver gevorderd. Ik schaam mij, het te bekennen, maar tijdens het Andante Cantabile moet ik in slaap zijn gesukkeld. Mijn lief zat erbij en liet mij maar. Pas bij de laatste klanken door pauken en blazers, die uitmondden in een uiteindelijk majeur e-akkoord schrok ik wakker. Ik had alles gemist! Buiten was het donker geworden, en dat was maar goed. Het schaamrood bleef nu onzichtbaar. 

Na Noodlot, pessimisme, smart, en dankbaarheid voegde zich nu dus mijn schaamte bij alle emoties van deze avond. Mijn excuses aan Tsjaikovski. Mijn excuses aan Lahav Shani en zijn musici. Laat allen maar lekker op vakantie gaan, ze hebben dat meer dan verdiend. Intussen blijf ik, thuis, verstoken van orkestmuziek, maar met een gezond verlangen daarnaar, dat mij een volgende keer wakker zal houden.

Geplaatst in compositie, computer, concert, klassieke muziek, orkest | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

ZO GEK NOG NIET

2021 07 26

Samen zijn met mijn kind, schoondochter en kleinkinderen. Het blijft elke keer weer een unieke gewaarwording. 

Ze hebben een mooi vakantieonderkomen gevonden dat dichter bij ons adres ligt dan hun eigen woonadres. Daar profiteren we graag van!

De aangekondigde ‘onweersbuien met hagel en forse windstoten’ bleven uit. Verbaasd genoten we onder een groene pergola van zon en een lauwe zomertemperatuur. Waren de volwassenen in hun nopjes met dit sfeervolle huis, het kroost maakte zich juichend meester van hun kinderhuis: een boomhut kompleet met slaapkamer en een schommel. Koeien maakten er van tijd tot tijd hun opwachting. Binnen in het vakantiehuis nodigden de vele trappetjes en plateautjes uit tot het creëren van een theater. Kleindochter had de regie, en ik mocht ‘wolf’ zijn, met een grijze vacht over mijn hoofd. Er werd gevoetbald, er werd gewandeld. De dag rekte zich heerlijk langzaam uit en leek eindeloos. Toen we tegen tien uur ’s avonds terug naar huis reden was het nog licht. Voldaan bedacht ik dat het op onze vakantieplek in Frankrijk nu al aardedonker was. Een julimaand in Nederland blijkt zo gek nog niet.

Geplaatst in België, Frankrijk, kleinkinderen, schoondochter, zoon | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

GLANSRIJKE TROOST

2021 07 25

Het voordeel van niet op vakantie gaan is wel dat ik nu eindelijk eens zie hoe onze doornloze braam met zijn vruchten begint te pronken.

Onze oudste zoon zette ze zomaar een keer in de weinige aarde die we rondom onze zitplek hebben. De struik woekert als een tierelier, maar altijd visten we achter het net wat het oogsten betrof. Dan kwam, na onze afwezigheid van maanden, een buurman grijnzend langs, en zei: ‘Jullie bramen waren heerlijk.’

Ook in 2015 heb ik ze mogen zien rijpen, en op 27 juli schreef ik er toen een blog over. 

Diezelfde bramenstruik garandeert onze privacy, en beschermt ons tegen de blikken van die pluk-grage buurman. Deze zomer mist hij zijn kans, want ik oogstte zelf al twee keren een handjevol. De zonnige glans op de vruchten, en elke hap die mijn mond binnengaat, is als een vrolijke troost voor deze tweede thuisvakantie.

Een volgend voordeel daarvan is de mogelijkheid om af en toe samen te zijn met kinderen en kleinkinderen die eveneens in het land blijven. Ook vandaag hoop ik er weer te zien. Te weinig tijd voor een blog dus. En dan is momentenlang alle leed geleden.

Geplaatst in actualiteiten, buurman, kinderen, kleinkinderen, vakantie, zoon | Tags: , , , , , , , | 2 reacties