ZOALS HET WAS

2018 10 21

Het kan vlug gaan in een mensenleven, zo blijkt maar weer: hij is gisteren overleden, onze grote staatsman Wim Kok. Voorlopig laat hij zijn sporen na bij het Nederlandse volk. En terecht. Maar hoe lang?

Ik vraag mij dikwijls af hoe dat mechanisme werkt van gedachtenissen, herdenkingen. Waar hangt het succes daarvan af?

Gisteren waren we samen met de française die komend jaar al 40 jaar onze vriendin is. Háár hoeven we gelukkig nog niet te herdenken, ze hoort nog bij ons bestaan. Omdat ze niet ver van het plaatsje Ars woont gingen we daar samen naartoe. Al heel lang wilde ik daar eens rondneuzen op de historische plekken van de heilige Curé d’Ars. Op het lyceum vertelde onze bejaarde godsdienstleraar vurig over hem, en vorig jaar las ik zijn biografie. Die maakte me tenslotte duidelijk dat het hier ging om een op z’n minst typisch personage, met onhebbelijke eigenaardigheden, die hem tijdens zijn leven niet altijd geliefd maakten. Maar zijn vlammende preken en zijn oproep tot ‘heiligheid’ leidden er uiteindelijk toe dat na zijn dood in 1859 wonderen aan hem werden toegeschreven, en toen was het hek van de dam.

Waar toen een bescheiden kerkje stond vind je nu een basiliek van Russische protserigheid. Ook het interieur van die kerk is overdadig gevuld met eerbetoon aan deze wat simpele en onbeduidende man, die een matige leerling was, en die zichzelf naar hartelust pijnigde.

De wanden van deze basiliek hangen vol gedenktegels, als dank voor genezingen, een voorspoedige geboorte, het welslagen van een examen, en zo meer.  In een glazen schrijn ligt zijn gebalsemd lijk tentoon gesteld, met over het gezicht een een gelijkend portret in was geboetseerd. Zijn hart is opgeborgen in een apart schrijn dat zich in de hartkapel te Ars bevindt.

Naast de basiliek bevindt zich zijn voormalig woonhuis, dat uitmundt in nederigheid. Alle kamers kun je er bekijken, zo ook de slaapkamer waarin hij stierf. Over het voeteneind van zijn bed hangt nog de ceintuur met pijnlijke metalen punten, die hij onder zijn kleding droeg…. Er is ook een trap, die leidt naar de hooizolder. Dáár vooral placht hij zich te ruste te leggen op de planken vloer, en met een takkenbos als hoofdkussen. Want ‘zó was het minder moeilijk om ’s morgens weer op te staan’.

Hij was van jongsaf aan gewend om goed te doen aan de armen. ‘Alles geven en niets houden’ was zijn devies.

73 Is hij toch nog geworden, en dat lijkt me vrij oud voor die tijd. 

En nog langer dan zijn leven was bestaat nu al de devotie rond zijn persoon. 

Wie heeft -feitelijk- meer betekenis gehad? Onze gisteren overleden Wim Kok of deze pastoor in dat kleine franse plaatsje, 159 jaren geleden? Tot wanneer zal Wim Kok net zoals le saint Curé d’Ars tot de realiteit van mensenlevens blijven horen?

Advertenties
Geplaatst in dodenherdenking, geloof/religie, historie, verleden, vriendin, vriendschap | Tags: , , , , , , , , , , , | 1 reactie

CARMEL DE LA PAIX

2018 10 20

Tot helemaal aan het eind van ons verblijf hier zal de zon blijven schijnen met onverminderde gulheid.

Daar zijn prachtige foto’s van te plaatsen: van die witte koe die te midden van uitbundig uitwaaierende struiken naar me staat te staren. Of van mijn lief, strooien hoed op, gezeten in een laag stoeltje, met weer een nieuwe tekening onder handen.

Getekend en geschilderd hebben we, consequent. En gewandeld.

Gisteren liepen we naar het hoogste punt, vanwaar op vaste momenten op de dag het klokje klingelt van de Karmelietessen die hier hun teruggetrokken leven leiden, bijna in de hemel.

Ik heb de bouw van dit klooster nog meegemaakt. Ik heb er samen met onze franse vrienden diverse diensten bijgewoond, eenmaal zelfs tijdens onze maaltijd, die daarvoor tussen het hoofdgerecht en de kaas onderbroken werd.

Dat klokje. Het herinnert heel de omgeving herhaaldelijk aan het religieuze leven van de gesluierde vrouwen daar boven. 

Rondom het klooster (dat ooit door een rijke dame uit het dorp aan de gemeenschap geschonken is!) bevinden zich hermitage-achtige woningen, waar je tot rust kunt komen. Her en der zie je een bordje met ‘Silence’.

En stil is het er. De stilte in heel dit gebied is van bijzondere aard, sereen, kalmerend. Dat betonnen klooster boven op de berg domineert vredig ons doen en laten, overdag met dat klokje, en met de rij populieren aan weerszij. ’s Avonds schijnt helder het stralende licht vanuit de enorme kap hoog boven kapel. Alsof het klooster ook bij nacht met één oog alles overziet.

Het is een geruststellende gedachte, dat bij al onze profane genietingen, hier, een soort collectief bewustzijn daar op die volgende berg dat alles blijft bundelen, en dat een zin blijft geven. Het klokje roept ons tot de orde, het zingt ons in slaap. Dat klokje, bescheiden van formaat, maar o zo aanwezig.

Geplaatst in Frankrijk, religie, zon | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

VERLOSSING

2018 10 19

Een krantenartikel dat me helemaal blij maakt: een grote financiële investering in openbare toiletten, in een klein dorpje hier niet ver vandaan. Wat een weldaad.

Eerlijk is eerlijk: de wc’s die ik deze zomer bezocht in Frankrijk waren allerminst uitnodigend. Ze hadden geen bril, het papier was op, ofwel er was geen slot op de deur. 

Maar hoe dan ook had je even een hokje voor jezelf. Waar vind ik dat in Nederland? 

In Nederlandse steden komt het herhaaldelijk voor dat de persoon achter de kassa van een winkel ijskoud beweert dat er geen wc beschikbaar is.

En zij zelf dan?

En toerend over de Nederlandse wegen voelt mijn lief zich soms genoodzaakt om zich te bezondigen aan wildplassen. Want pauzemogelijkheden met een sanitaire stop zijn bij ons te sporadisch.

Hier, in Frankrijk, zie ik zelfs in de kleinste gehuchten openbare toiletten, gescheiden voor hommes et dames. Zeg nou zelf, dat is immers normaal? Koning keizer admiraal, Popla gebruiken we allemaal!

Het plas- en poepgebeuren in een land blijkt veel te zeggen over het begrip voor de behoeften van de burgers. Hier in Frankrijk heb ik daar geen klagen over. Na welke heerlijke maaltijd dan ook kan ik overal terecht voor een verlossende evaluatie.

En in Sancé zal het geweldig worden. Daar moet je zijn. Komt dat zien, en doe wat je niet laten kunt. Vive la France, vive Sancé!

Geplaatst in actualiteiten, Frankrijk, toilet | Tags: , , , , , | 3 reacties

NIET IN NEDERLAND

2018 10 17

Dat deze foto niet in Nederland is genomen zal iedereen duidelijk zijn. Het is mijn dagelijks uitzicht bij het hermitage-ontbijt. Ik kijk door het kleine vierkante raam naar buiten, langs de ruwe dikke muren, en van wat ik dan zie word ik blij. Ik vraag mezelf af wat hier zo niet-Nederlands aan is. Het moet wel het onbewerkte hout van het tuinhek zijn, en vooral het overwoekerde stapelmuurtje van het omsloten tuintje. Dat is net iets hoger gelegen dan de rest. Van daar uit kijk ik wijde vertes in, waar het ochtendwaas of het strijklicht van de avond over de heuvels trekt.

Ook dat strijklicht, dat met lange zwierige schaduwen de sierlijke curven van het landschap benadrukt, kan nooit in Nederland zijn.

De witte koeien met hun lieve koppen zijn on-Nederlands.

Nooit in Nederland ruik ik zo kruidig de geurtjes van brandhaarden en opgestookte gewassen. 

De overwegende kleur van de auto’s is niet-Nederlands.

De klassieke omroep France Musique bestaat niet in Nederland.

De stem van de jonge moeder die haar kindje toespreekt terwijl ze de kinderwagen de berg op duwt, is niet-Nederlands.

De korven met stokbrood in de plaatselijke Epicerie zie ik zó nooit in Nederland. De croissants kruimelen hier minder dan in Nederland.

Deze stilte, absoluut en sereen, bestaat nergens meer in Nederland.

De milde klank van het klokje op het carmelitessenklooster is niet Nederlands.

De karaf kraanwater die bij de mosselen wordt geserveerd, wordt in Nederland nooit gratis op tafel gezet.

De mosselen zelf, akkoord. Die zijn in Nederland misschien zelfs van betere kwaliteit.

Maar krijg je daar in Nederland een fles Viré Clessé bij?

Nooit in Nederland kost het mij daarna -zoals nu – enige moeite om met zware knieën de berg op te komen. Na-hijgend steek ik de sleutel in het slot. Ik zet mijn eigen kopje franse koffie, en ik installeer me in de tuin op mijn favoriete plekje dat ik voor het uitkiezen heb.

Daar schrijf ik met genoegen mijn blog.

Geplaatst in France Musique, Frankrijk, hermitage, maaltijd, witte auto's | Tags: , , , , , , , , , , , | 2 reacties

KEERZIJDE

2018 10 17

Dit prachtige en uitzonderlijke oktoberweer dat alsmaar aanhoudt is ook hier om ons heen het gesprek van de dag. 

Maar bij de euforie over ons goddelijke leventje hier past toch ook enige aandacht voor een keerzijde: het nieuws over het noodweer in het zuiden van Frankrijk. Dat is te wijten aan twee botsende luchtstromen (warm en koeler), die condens, en daardoor hevige regens veroorzaakten. En de overvloed van regenwater  heeft weer overstromingen veroorzaakt doordat rivierwater omhoog kwam. In Le Journal zie ik gruwelijke foto’s van ingestorte bruggen en wegen. In het gebied van de Aude zijn 12 doden te betreuren.

De tegenstelling tussen -hier- gezellig bevolkte terrassen en -daarginds- deze ellende laat mij niet koud.

Het zal dus met getemperd genoegen zijn dat ik vandaag mijn wandeling maak, een aquarel wellicht, en waarmee ik straks aanschuif voor de Moules-fritesmaaltijd beneden aan onze berg.

Geplaatst in actualiteiten, Frankrijk, herfst, maaltijd, natuurverschijnselen, rampspoed, regen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

MAAR AANKOMEN NIET

2018 10 16

Tenslotte zijn we vooral voor háár gekomen, voor onze ernstig zieke vriendin. Vandaag zochten we haar dus op, in het huis dat ze kortgeleden met haar man betrokken heeft. Het bevindt zich in het departement van de Ain.

We reden erheen via Pierreclos. Ik was benieuwd naar de kleur van de vignobles.

Onze route voerde langs bossen en velden, over slingerende secundaire wegen, beeldschoon. En, tot mijn verwondering, de wijnvelden zien er nog volkomen zomers uit! Hier daar zijn ze misschien ietwat verkleurd naar geel. Maar over het algemeen zag ik nauwelijks verschil met het zomergroen van augustus jongstleden.

Ze hadden ons een verrassing bereid: we werden meegenomen naar een restaurant waar we getrakteerd werden op een Grenouille-maaltijd. Daar zo samen te genieten met degene van wie we betwijfelen of we haar na dit verblijf nog ooit terug zullen zien, gaf het samenzijn een extra dimensie. Door de ervaringen van dit jaar wijs geworden weet ik hoe snel het kan gaan. Dus proefden we bewust van elke minuut, en niet alleen van de lekkernijen. 

Waar spreekt men over, in de zwijgende veronderstelling dat er geen volgende keer meer zal zijn? 

We hielden het luchtig, nú kon dat immers nog.

Na een half uurtje rust binnenshuis gingen we opnieuw op pad. We kregen enthousiaste beschrijvingen van het stadje waar we naartoe gingen: VONNAS. Nooit van gehoord… 

Ikzelf stam via mijn voorvaderen van ‘het witte stadje’ Thorn. Welnu, vanmiddag belandden we in ‘le Village Blanc’.

Het woord ‘blanc’ slaat hier niet op de kleuren van de huizen. Die zijn daar in een prachtig rood geschilderd. Een dertigtal huizen, alle van dezelfde eigenaar, die ze heeft laten restaureren en ze een luxueus doel heeft gegeven: rijke gasten ontvangen. Deze eigenaar is niemand minder dan Georges Blanc. Vandaar die naam. Nadat zijn voorvaderen er een café runden en er kolen verkochten, was het een schoondochter, Elisa Gervais, die gaandeweg meer luister aan het betreffende adres verleende. Het werd een herberg, waar zij al gauw grote naam maakte als uitstekende kokkin.

Dat was in het begin van de 20-ste eeuw. Zij was de grootmoeder van deze Georges Blanc, die het definitieve succes verleende aan dit plaatsje Vonnas. Hij is een grote chef de cuisine, restaurateur van huizen, en hotelier. Maar liefst drie sterren verwierf hij in de Guide Michelin, en nog andere franse horeca-onderscheidingen .

We bekeken de entreehal van het hotel. Daar hangen portretten van beroemde mensen die er hebben gelogeerd: Giscard d’Estaing, Romy Schneider, Charles Aznavour…. En nu liepen wijzelf daar, en er rondom heen, met open mond van bewondering voor zoveel luister. De tuinen, beelden, het zwembad, romantische torentjes en paviljoens. Een lustoord, een soort hedendaagse Villa van Poppea zoals die in Oplontis (Torre Annunziata) bij Napels. Uit alles spreekt ook hier het plezier in echt ‘leven’, het genieten, smaakvolle luxe, fantasie.

In de meegenomen documentatie zag ik na afloop de prijzen, en ik weet dat deze wereld niet de mijne is. Hier geldt’Je mag er alleen maar naar kijken’.

Dus zochten we aan het einde van deze dag onze eigen rijkdom weer op, onze met rozen overloverde hermitage. En we maakten nog een avondwandeling langs een glooiende wei met jonge varkentjes, die zich knorrend tevreden toonden met hun bestaan in dit Bourgondisch paradijs.

Geplaatst in Frankrijk, genot, hermitage, maaltijd, restaurant, vriendin | 1 reactie

VIRÉ-CLESSÉ

2018 10 15

Een witte wijndrinker ben ik eigenlijk niet, alleen als ik zoals hier en nu in een heerlijke temperatuur en zonnig buiten kan zitten. Dan dringt de lust in een glas rosé of witte wijn zich op. Die transparante twinkeling, waarin het zonlicht extra glans krijgt, spoel ik dan naar hartenlust naar binnen, en de wereld wordt dan allengs rooskleuriger. 

En als we het dan toch over witte wijn hebben, dan beweer ik zonder meer dat er niets boven een witte Bourgogne gaat. En daarvan weer de Lugny Charme ofwel, nog beter, de Viré-Clessé.

De druiven ervan groeien hier overal om me heen. Omringd door -iets verderop- de nu verkleurende vignobles ben ik feitelijk verplicht om voor deze ‘blanke charmeur’ te kiezen. Hij is prima als aperitiefdrank, maar combineert ook met stevige pittige ingrediënten, zoals ansjovis, zalm, vissoorten of een curry van lamsvlees of gevogelte. En van de kazen hier te koop moet je de meest ‘vieze’ kiezen, de époisse, die zo op de echte Limburgse ‘stinkkaas’ lijkt.

Daar komt opeens een jong gezin de cour op. Een vrolijk klein meisje mag het woord doen: of we een zelfgebakken brioche willen kopen ‘voor de school’.

De schooltjes van drie gemeenten hier in de buurt proberen op deze manier wat extra geld bij elkaar te sprokkelen, voor bijvoorbeeld het vervoer van de leerlingen, of voor leuke leermiddelen. Natuurlijk kopen we zo’n brioche, denkend aan het schooltje uit de film uit 2002: ‘Etre et Avoir’, waarop het schooltje hier in ons dorpje lijkt. 

Maar ook zonder versnapering erbij geniet ik op dit moment van de wiegelende zon, die door het glas Viré-Celssé mij dubbel en dwars wordt aangeboden. Haar temperatuur is als een koele wang die gekust wil worden. Daar gaat-ie dan! 

Een gouden blad is in het gouden vocht gedwarreld. In deze gedaante is de herfst goed te hebben. Ik proef, ik smak, ik slurp, en ik constateer dat de smaak van deze best wel complexe wijn is als mijn aquarelpalet: vol van diversiteit, transparant en veelbelovend.

Laat deze dag nog heel lang duren. Laat deze Bourgondische zon nog niet ondergaan.

Geplaatst in Frankrijk, herfst, hermitage, kleuren, wijn | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie