KINDERLAND

2017 11 19

We worden ontvangen met enthousiaste verhalen over de eerste schoen die dit jaar gevuld werd. Er zaten leuke en lekkere dingetjes in.

De zon gaat schijnen en we gaan een poosje naar buiten. Met ballonnen aan jezelf vastgebonden is het net of je tussen kleurige wolken vertoeft. Of dat je vleugels hebt. We drijven op de wind. We wegen niks, we zijn in de wolken. Daar is niets méér voor nodig dan wat opblaasbare rubber. Een kinderhand is gauw gevuld.

O wüst ich doch den Weg zurück, den lieben Weg zum Kinderland!

Advertenties
Geplaatst in kleinkinderen | Tags: , , , | 1 reactie

OUWE JONGENS

2017 11 18

Twee ouwe jongens met een elektrisch versterkte gitaar. De een met soepel vallende lokken, grijze, wel te verstaan. Het heeft iets vertederends. Twee al oudere volwassenen die trouw bleven aan hun jongensdroom: liedjes zingen die ze zelf geschreven hebben. En dat in de Country-stijl, waarbij gelukkig niet het eeuwige, afgezaagde Engels gebruikt wordt.

Hoewel, ‘zingen’ is een te groot woord. Het is meer een soort hees praten, met iets van bravoure, cynisme, en tegelijkertijd goeïgheid erin. Ze lappen alles aan hun laars, het plezier van plotselinge wendingen in de gitaar-akkoorden  en de samenklank van hun stemmen vieren de boventoon.

De teksten kun je ronduit filosofisch noemen. Ze gaan over de meest triviale dingen van het leven, en daarover wordt dan lichtjes nagedacht. Tatoeages, de liefde, het voorjaar, zelfs een kameel in een wei ergens in Midden-Limburg wordt bezongen.

En dat allemaal in onze Limburgse taal. Met het gebruik van het Limburgs willen we aangeven dat wij Limburgers bij elkaar horen, dat we overeenkomstig zijn. Maar juist door de enorme diversiteit van al die dialecten kan ik mijn provinciegenoten vaak niet verstaan. Praat maar ABN denk ik dan.

Echter, als gezongen taal blijkt ons ‘plat’ boeiend, door de alliteraties, de klinkers en de typerende uitdrukkingen. ‘Hoe hij dat deed!’ wordt: ‘Wiedèdeddee’. En ’Hou je niet in’ wordt dan ‘Haajdichneedin’.

Voor mij, als klassieke concertzangeres, was dit ‘concert’ een aparte en grappige belevenis. Ik liet mezelf aangenaam mee-stuiteren op dat aardse, wat lompe ritme, ik wentelde mij in de soms gore akkoorden, en ik moest lachen om de gedachtesprongen van de twee zangers.

Toen ik naar huis terug fietste hield ik mij niet in. Ik ging met grote vaart door het nachtelijk donker, en van de weeromstuit ging de voorlamp kapot.

Geplaatst in concert | Tags: , , , , , , | 1 reactie

EEN DAG ALLEEN

2017 11 17

Dit is een foto van bijna vijftig jaar geleden. Ze werd gemaakt op de dag dat mijn lief en ik elkaar precies éénd maand ‘bekenden’, zoals dat toen zo mooi heette.

Wat ik mij als het meest verrukkelijke van die begintijd herinner is het-elkaar-aankijken. Daarmee zijn we nooit meer gestopt.

Van meet af aan deden we alles hartstochtelijk samen, hetgeen ons op een van de schooltjes waar ik les gaf de bijnaam ‘Kloris en Roosje’ verleende.

Elkaar aankijken is voor ons allemaal net zo nodig als planten begieten. Bij mijn pasgeboren broertjes, zusjes, kinderen en kleinkinderen wachtte ik elke keer nieuwsgierig op het grote moment dat ik de blik van zo’n baby kon vangen. Wat zich dan afspeelde was ons eerste contact. Vanaf dat moment kon onze communicatie beginnen, onze verstandhouding. En net zoals bij die eerste uitgewisselde blikken met mijn lief had dat nauwelijks woorden nodig. Ook met mijn oude moeder wissel ik lange blikken uit, als ze te moe is voor een gesprek. Wie elkaar aankijkt peilt elkaar. Wie aangekeken wordt is niet meer alleen.

Soms maak je het wel eens mee dat iemand met een rancune of wrok jou negeert. Hij of zij ontwijkt je blik. Je bestaat niet. Ik vind dat een van de meest hardvochtige dingen die we elkaar kunnen aandoen. Als je lucht voor de ander bent kun je niets meer vragen, niets uitleggen. Je staat machteloos en je voelt je eenzaam en verdrietig.

Vandaag kan ik mijn schat heel de dag niet aankijken. Ook al doen we nog altijd het liefst alles samen, de jaarlijkse excursiedag met zijn broers is echt helemaal iets voor hem alleen.

Het komt niet vaak meer voor, dat ik in mijn eentje moet zijn. Ik wil er het beste van maken, wetend dat ik vanavond opgetogen verhalen te horen zal krijgen. Daar verheug ik mij op.

Na het ontbijt vul ik de wasmachine, ik veeg het sanitair. Ik schrijf mijn blog, en vanavond ga ik op de fiets naar een concert. De uren zullen vliegen.

Ook doe ik mijn loopje door de natuur.

Over het gras onder de helder beschenen bomen ligt een dun laagje wit. Aan weerszijden van mijn pad staan nog hoog en groen de brandnetels waarvan ik begin Juni de blaadjes droogde en bewaarde. Ik loop over een caleidoscoop van vochtige bladeren, de neuzen van mijn schoenen worden nat. Een grazend paard heft kalm zijn kop en schenkt me een trouwhartige blik.

Waarom toch heb ik elk jaar weer zo’n moeite met de herfst? De herfst is prachtig, het zonlicht doet niet onder voor dat uit het mediterrane zuiden. Het geurt heerlijk. In de verte hoor ik het gestamp van een schip op de Maas.

Deze dag-alleen ervaar ik als een vruchtbare dag, die ik vanavond met mijn Kloris zal delen. We zullen elkaar aankijken, maar daarbij ook een woordenvloed nodig hebben deze keer. Deze hele dag zonder hem zal ik niet alleen geweest zijn. Dat heb ik te danken aan het feit dat wij beiden de herfst van ons leven bereikt hebben. Kloris en Roosje zijn vijftig jaren verder dan toen. En hun herfst is nog altijd vol kleuren.

Geplaatst in foto, herfst, herinnering, moeder, seizoenen, wandeling | Tags: , , , , , , , , | 5 reacties

GEDEELD OF COMPLEET

2017 11 16

Mijn vriendin was in het treinstation verdwenen en ik reed weg. Twee mooie dagen lagen achter mij, met de ontmoeting met mijn moeder als apotheose.

Er was file en ik deed de radio aan. Ach, natuurlijk. Twee dagen lang was hij van zijn plekje gedrukt, in beslag genomen als ik was. Ik liet hem rustig aan het woord, voorzover de presentatoren dat toelieten. En dat is nooit lang. Samen met hem kwam ik thuis.

En samen met hem vertrokken we vandaag richting kleindochter, voor wie we een gedeelte van deze dag zullen zorgen. Arme Mozart, voor de start van deze dag was aanvankelijk weer slechts een deeltje van hem beschikbaar. Want meer dan vijf minuten muziek mág niet, op radio 4.

En toch, warempel! Daarna, om 10:10 uur, mochten we het complete pianoconcert nr 17 genieten! Compleet. Wat was het heerlijk, om in alle rust het Andante te mogen horen beginnen, zonder dat meteen de babbel van een presentator er weer tussen kwam. Het regende, zoals dat bij hem hoort. Hoe grijzer de hemel werd, hoe vriendelijker Mozart klonk. Ik genoot van steeds die mooie herhaalde toon, die als een streling voor mijn oren was. Daarna het onbekommerde laatste deel. Mozart liep fluitend naast me op straat. Weg met alle muizenissen.

Zou men in Hilversum dan toch eindelijk clementie krijgen met de klassieke componisten? Die hebben al componerend immers hun best gedaan op het handhaven van een bepaalde sfeer, die gedurende heel hun concert moet voortduren. Het een moet daarin voortvloeien uit het ander. Afbreken betekent een amputatie van emotie, van expressie. Hoewel ik begrijp dat het soms de bedoeling is dat zo’n gevierendeelde componist ons nieuwsgierig moet maken naar het complete werk, blijf ik dat afbreken als geweldpleging ervaren, als een gebrek aan respect.

Vanavond gaat radio-Mozart zich weer aan zo’n amputatie bezondigen, in de Sinfonia concertante voor viool, altviool en orkest. Ik ga daar uit principe niet naar luisteren. Liever zoek ik nogmaals dat mooie 17-de pianoconcert van hem op, om dat in z’n totaliteit alle aandacht te geven.

Geplaatst in klassieke muziek, kleindochter, Mozart radio 4, regen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

BEGROETING OF AFSCHEID?

2017 11 15

Als je eenmaal oud bent geworden krijgen ontmoetingen een extra lading. Vooral wanneer er iemand van lang geleden op je tanend netvlies verschijnt.

Dat verleden blijkt nog dichtbij te liggen!

Mijn oudste vriendin zag na decennia mijn moeder terug. Dat leidde tot ontroerende taferelen. Alle affectie die vroeger verborgen bleef kreeg nu opeens vrij baan. Ik hoorde nu pas, in haar opgehaalde herinneringen, hoeveel ons adres ooit voor haar betekend heeft. Maar mijn moeder wist dat. Ze haakte overal op in. De aangehaalde anekdotes leidden tot onvergetelijke en instemmende reacties van mijn moeder, voor wie deze vriendin destijds als vanzelfsprekend tot ‘het meubilair’ hoorde.

Wat deed me dat goed, die twee grijze hoofden tegen elkaar, de onderlinge liefheid, het zichtbaar geluk om dit moment.

Een begroeting kan onder bepaalde omstandigheden tegelijk ook een afscheid betekenen. Als beide partijen dat beseffen veroorzaakt dat inzicht die bepaalde lading.

Een begroeting is fijn. Een afscheid is altijd moeilijk. Ik persoonlijk ben in dat laatste geen held.

Maar vandaag zag ik hoe de vreugde overwon, dankzij mooie herinneringen die weer actueel waren geworden.

Geplaatst in herinnering, moeder, verleden, vriendschap | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

VOORZICHTIG LICHT

2017 11 12

Mama, word ik óók wel eens beroemd?’ vroeg onze jongste zoon als kleuter, toen hij een applaus voor een van mijn recitals meemaakte.

Beroemd-zijn is een betrekkelijk begrip.

Vraag mij naar bekende namen in de huidige sportwereld, en ik moet het antwoord schuldig blijven. Sport, politiek, popmuziek, het zijn circuits waar ik niks te zoeken heb, en dus zeggen ook luisterrijke namen binnen die gebieden mij niet veel.

Ook leeftijd speelt een rol bij het al of niet erkend worden van beroemdheden. Gisteren maakte ik aldus mee dat de naam Paul van Vliet aan jonge twintigers niet bekend is.

Hij maakte deel uit van de eregasten, bij de presentatie van Titus Meeuws, aan wie de naam Paul van Vliet wél nog iets zegt. Een prachtige expositie plus het presenteren van Titus’ boek ‘Haags Licht’ zetten het Noordeinde in Den Haag op z’n kop. Bij Kunstzaal Van Heijningen zag het zwart van de mensen. Familie natuurlijk, maar ook kunstliefhebbers en kunstverzamelaars sloegen er hun slag, zodat her en der aan de galeriewand de rode stippen verschenen.

De conservator van de kunstcollectie van het Haags Gemeentearchief sprak haar inleidend woordje, vol lof voor de prestaties van ons kind, dat vervolgens zelf zijn plek achter de microfoon innam.

Ik dank de fotograaf die dit moment vereeuwigde. Hij legde namelijk een van die geluksmomenten vast die een mens maar af en toe beschoren worden, en die je niet wilt vergeten. Ons kind, een ‘Limburgse jongen die in Den Haag ging studeren, wonen en werken’ zoals hij het zelf uitdrukte, sprak de -voor onze generatie- grote Paul van Vliet dankbaar toe. Deze heeft namelijk mooie teksten geleverd voor in dat boek, waarvan de cabaretier het eerste exemplaar kreeg aangereikt. Titus vertelde hoe van Vliet en hij overduidelijk de liefde voor onze residentiestad delen. Daarin zijn ze verwant, Titus Meeuws en Paul van Vliet. Zoals in het gedicht ‘Het Noorden’ te lezen is:

Ik hou van de donkere kleuren van ’t Noorden

Van het grijs en het groen en hun veilige rust

Ik hou van ’t voorzichtige licht van de morgen

Op de knisperende duinen van de Hollandse kust

Wie de Haagse schilderijen van Titus Meeuws kent weet hoe raak dat licht getypeerd is met dit bijvoeglijk naamwoord. Meeuws en van Vliet zien Den Haag in hetzelfde licht: diffuus, mysterieus, lokkend. Veel kleuren heeft Titus daar niet bij nodig, hij is een monochrome colorist.

Bij het aanschouwen van deze foto vraag ik me af wie hier beroemd is?

Maar ‘beroemd-zijn’ is al lang niet meer Titus’ doel. Hij kijkt door zijn oogharen en vertaalt voor ons de wereld in prachtige sepiakleuren. Achter het glas van zijn aquarellen zien we een hedendaagse stad in de verstilling van een historie. Warme bruinen, met hier en daar plotseling de optimistische uitbundigheid van een plantenbak, of van vrolijke vlaggen. De schilderijen zijn serieus en vol warmte tegelijk.

Die warmte delen, deze liefde voor schoonheid, dat houdt deze kunstenaar meer bezig dan de bekendheid die hij gaandeweg krijgt.

Ook daarin lijken Paul van Vliet en Titus op elkaar: twee talentvolle Haagse jongens, die door dik en dun zichzelf blijven.

Geplaatst in aquarel, Beeldende kunst, Den Haag, expositie, historie, schilderkunst | Tags: , , , , , , , | 4 reacties

IN HET ZONNETJE

2017 11 10

Elk jaar worden de mantelzorgers in Nederland op 10 november in het zonnetje gezet. Vandaag dus. We horen dat op de radio, als we instappen om naar onze kleinkinderen te gaan. We gaan een beetje voor ze zorgen, maar niet als mantelzorger, gewoon als opa en oma.

Het is even een beetje wennen, want tijdelijk gebruiken we een leenauto, kleiner dan die van ons, en in een vuurrode kleur.

De autoradio doet het. Het is moeilijk zoeken naar mijn gewenste zender, de onbeduidendheid overheerst alles. Tot we opeens de naam ’Schubert’ horen vallen. Zijn balletmuziek ‘Rosamunde’ wordt net afgetiteld. Dat moet dus radio 4 zijn, de enige klassieke zender die we in Nederland nog rijk zijn.

Het is een grapje, als ik zeg: ‘Nu zal Mozart wel komen’.

Mozart moet wel zoekende aan het zwerven zijn, nu we niet met onze zilverkleurige Toyota op reis zijn. In die auto lijkt hij wel ingebrand te zijn, zo vaak, en deerlijk versnipperd, reist hij met ons mee.

Maar warempel, ook nu zit hij al achterin! Hij wrijft zich in zijn handen, kinderlijk enthousiast over dat rode kleurtje, en over de intimiteit van het interieur.

Eenmaal binnen blijkt hij niet meer weg te slaan. We vertrekken met zijn Concert voor klarinet en orkest, dat populaire werk. Het is een zeldzaamheid dat dit in heel zijn volledigheid ten gehore wordt gebracht. Al rijdende raken we heerlijk in zijn sfeer. Nu eens niet steeds dat afbreken, geen praat-stem er tussendoor, maar louter Mozarts’ muziek, bij zwarte luchten, regendruppels, een prachtige regenboog, en geel licht in de boomtoppen.

We horen nog een jazzy bewerking van een van zijn pianoconcerten, en via een Don Giovanni-aria belanden we in het Kwintet voor piano, hobo, klarinet, fagot en hoorn, helaas slechts weer een deel daarvan. Samen met onze tevreden vriend arriveren we bij het huis van onze zoon. We laten Mozart in de kleine rode auto achter. Die vinden we vanavond ongetwijfeld daar weer terug.

Want het blijft een kenmerkend verschijnsel dat radio4 zoveel naar Mozart reikt alsof men hem daar als persoonlijke mantelzorger beschouwt.

Allez dan, ook hij wordt in het zonnetje gezet: op het moment dat we onze kleinkinderen in de armen sluiten breekt de zwarte lucht open met een brede schaterlach. Het rood vonkt van de leen-auto af….

Geplaatst in auto, klassieke muziek, kleinkinderen, Mozart radio 4, regen | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen