EXPOSEREN

2018 04 19
Vandaag werd met eendrachtige inspanning mijn 11-de expositie in Melick ingericht. Pas toen ik de aquarellen hiervoor geselecteerd had constateerde ik dat dit een tentoonstelling werd van louter BOMEN. Bomen in Rome, in Bourgondië en in België, maar vooral bomen in onze eigen omgeving. Ik schilderde ze op de Beegderheide, in Grathem, rondom Horn en in Melick. Ze vertoonden zich aan mij in alle soorten en vormen. In winter- lente- en zomertooi. Ze stonden solo of in groepsverband. Aan het water of aan de rand van een koolzaadveld. Hun variëteit bleek eindeloos. Olijfbomen, pijnbomen en dennenbomen. Populieren en berkenbomen. Beuken, eiken en wilgen.  En steeds was het een genot ze in waterverf te vertalen. Elke aquarel betekent immers een of enkele uren stilte. Uren van zonneschijn of koele schaduw. Uren van vogelzang of landbouwgeluiden. Ik onderging de geur van bloesems of gemaaid gras. Het ruisen van een beek of het zoemen van insecten.  Een boom is een geduldig schildermodel. Met stevige voet in de aarde biedt hij de aquarellist roerloos een tijdelijk thuis. Hij lijkt de tijd voor je vast te houden. Je hoeft je niet te haasten. Dat had een kalmerende uitwerking.  En elke keer als mijn aquarel klaar was en ik de plek verliet had ik de neiging de betreffende boom te groeten, hem te bedanken.  Deze expositie mag wat mij betreft dan ook een ode zijn aan de boom in het algemeen. Bij de grootscheepse kaalslag die in het Leudalgebied soms gaande is betekenen deze vereeuwigde bomen toch ook een troost. Ik hoop dat ze mogen blijven. En niet alleen op het aquarelpapier.
  Een ontvangstmiddag gaat nog gepland worden.
Voor individuele bezichtiging: Telefoon: 0475 581827
email:      hanshennymeeuws@gmail.com

Advertenties
Geplaatst in aquarel, bomen, expositie, kaalslag, Leudal, schilderkunst | Tags: , , , , , , | 2 reacties

OP LOCATIE

2018 04 18

Op zo’n prachtige dag als vandaag moet je zo mogelijk alles aan je laars lappen, en van de buitenlucht genieten. 

Gisteravond hadden we daartoe al een opmaat, met het gezamenlijk portretteren van mooie Myra. Het bleef nog lang licht, en dat was sensationeel.

Nog één keer dit seizoen zullen we deelnemen aan de Koppenclub, die vrij snel daarna de zomerpauze in gaat. Dat geeft wat meer gelegenheid om op locatie te gaan schilderen.

Zoals we vanochtend alvast deden. Nu er een gat vrij gevallen is in de wekelijkse bezoekdag voor mijn moeder gingen we evengoed naar het oord waar zij haar twee laatste levensjaren heeft doorgebracht. Langs de Uffelse Beek slingert zich een weelderig landschap van weilanden met paardenbloemen, uitbottende populieren en witte bloesembomen. Dit was haar uitzicht vanaf de veranda waar de bewoners op warme dagen plachten te zitten. Dit was het landschap dat ons zag gaan met haar rolstoel. Alles ademt er nog mijn moeder, zelfs ook haar appartement dat nu door haar opvolgster totaal anders is ingericht. Ik ervoer haar heel dicht bij me, bij het spoelen van mijn penseel, en bij het aanbrengen van de kleuren op het zuigende aquarelpapier. In de aquarelletjes die ik maakte ligt zij vast, in heel de vriendelijkheid van deze jonge lente.

Ik lap alles aan mijn laars, en ik blijf buiten zitten. Ook vanavond nog. 

Geplaatst in aquarel, bezigheden, bomen, buiten, lente, moeder, portretgroep | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

BEZOEK

2018 04 17

Hij heeft mij te pakken: de eerste teek van dit seizoen. Misschien wilde hij op verjaarsvisite komen maar daar was hij dan te vroeg mee. Maar aangezien het ‘de Week van de Teek’ is wilde hij waarschijnlijk niet achterblijven. 

Ik moet hem al bij me gedragen hebben ofwel op de wandeling met onze kleinkinderen, of daags erna toen we met ons tweeën een rondje door de natuur liepen, dwars tussen een kudde schapen door. Het dunne groen begint overal te exploderen, met daartussenin stralend-witte bloesems.

Het was best al een kanjer. Vol afgrijzen probeerden we hem om beurten te verwijderen, met een van de drie soorten teken-tangetjes die ik bezit.

Een bloedbad was het gevolg.

Even later liep ik de Spoedpost in het ziekenhuis binnen, waar een gedienstige verpleegkundige al klaar stond. ‘U bent vandaag de derde al’, zei ze.

Het vel van mijn onderarm ging heel even mee omhoog voordat het monster los liet. Opgelucht herademde ik. Weg ermee!

Nu houd ik de vlek in de gaten, en ik hoop maar weer dat ook deze zoveelste beet mij niet noodlottig zal worden.

Geplaatst in bos, buiten, gezondheid, kleinkinderen, lente, Leudal, wandeling | Tags: , , , | 3 reacties

OUDE MUZIEK IN EEN POPJASJE

2018 04 16

Over het algemeen houd ik niet van die hedendaagse pogingen om klassieke muziek in een ‘pop-jasje’ te stoppen. Sting, Björk, het zijn zomaar twee namen die mij te binnen schieten. Van hen hoorde ik vertolkingen van componisten als bijvoorbeeld John Dowland, en kennelijk moest hun versie een meerwaarde geven. Maar wat ik zag en hoorde kwam mij doorgaans gemaniëreerd over.

In het tv-programma Podium Witteman maakte ik gisteren pas kennis met een jong zangfenomeen dat al jaren blijkt te bestaan. In uiterlijk en in eigenzinnigheid doet ze denken aan onze klassieke sopraan Caecilia Bartoli. Maar waar Bartoli nog de oorspronkelijke partijen zingt heeft de klassiek opgeleide Nora Fischer ‘de galm er vanaf gestript’ en de liederen die zij zingt naar omlaag getransponeerd.  Zo kan ze met haar mezzostem alles in het orale register zingen, let wel met gebruik van een microfoon. Hiermee wil Fischer, samen met haar begeleider de popgitarist Marnix Dorrestein, zoveel mogelijk bij de natuurlijke stem blijven, waarmee ze tot de pure essentie van de liederen hoopt te komen. Eeuwenoude songs plaatsen beide musici aldus in het hier en het nu, waardoor volgens hen wordt aangetoond hoe tijdloos deze muziek is. Dowland, Monteverdi, Purcel, ze worden ontdaan van hun ‘kunstmatigheid’ . Wat overblijft klinkt als gezongen chansons, als jazz zo je wilt. Dit is volgens beiden gepermitteerd. Immers onze muzikale taal is in de loop der eeuwen sterk veranderd.

Wat matig je je aan, denk ik onwillekeurig. Dat herinterpreteren van oude klassieke muziek lijkt een vooroordeel te verraden, en wie weet is heel stiekem het uiteindelijke doel toch commerciëel. 

Maar wat ik gisteravond hoorde bezorgde mij aangename rillingen. Het ‘Intorno all’idol mio’ van Antonio Cesti leek mij op deze wijze volkomen acceptabel. De klassieke zangtraditie werd aan de kant gezet, meerwaarde kon ik niet ontdekken, maar evengoed werd er waarachtig ‘gezongen’, met veel uitdrukking van de tekst. Ik voelde mij warempel een beetje jaloers op deze artistieke vrijheid.  

“Tijdloos’ echter kan ik de vertolking van deze twee begaafde musici niet noemen. Die is wel degelijk van deze, onze, tijd. Maar zoals zij hier invulling aan geven lijkt mij daar niets mis mee.

Geplaatst in concert, klassieke muziek, Televisie, zang | Tags: , , , , , , , , , , | 6 reacties

ONDERBROKEN GENOT

2018 04 15

Een onvergetelijke dag kun je niet bestellen. Die komt altijd onverwacht, en dan rest je niets anders dan er dankbaar voor te zijn.

Het weer was een extra cadeautje. We aarzelden niet lang met naar buiten gaan, samen met het gezin van onze zoon. Voor hun komst hadden we wat voertuigjes in de tuin klaar gezet. Maar die bleken niet nodig: kleinzoon en kleindochter hebben net allebei een nieuwe tweedehands step gekregen, en die hadden ze meegenomen.

In volle vaart ging het door de aangroenende bossen, twee uren lang. Met ferme pas liep ik naast mijn kleindochter, die luid zingend stepte. Van tijd tot tijd mocht ik ‘motor’ zijn en haar duwen of trekken terwijl ze met allebei haar voetjes op de plank bleef staan. Tijdens een kleine pauze bood ze mij een paardenbloem aan: ‘Heb je mijn vorige bloem ook bewaard?’

Kleinzoon offreerde me achtereenvolgens twee platte gladde steentjes, die hij tevoren warmde in zijn hand zodat ze lekkerder aanvoelden. Bloem en steentjes zijn een aandenken aan deze dag, waarop we op een buitenterras iets lekkers dronken en bitterballen bestelden. Terug ging het weer, met niet minder enthousiasme. In het restaurant hier vlak om de hoek genoten we ons avondmaal, waarbij de eigenares de kinderen leuke verwennerijtjes toestopte. 

Het begon te schemeren, hun wangen kleurden rood, hun pupillen werden donker van achterstallige slaap. 

En midden in ons gezamenlijk geluk merkte kleinzoon spijtig op: ‘We hebben nog niet gespeeld…’

Bij opa en oma zijn betekent vooral: het rommelen in de speelgoedkratten. Daar kunnen blijkbaar geen twee steppen tegenop. Het leven bestaat voor kinderen uit vaste schema’s, uit gewenning, ritueel. Dat daar op deze stralende lentedag van afgeweken was betekende een minpuntje. 

Ik snapte het, toen we ze weer uitgeleide hadden gedaan en ik onze woonkamer betrad. Daar vond ik op de vloer een onafgemaakte puzzel. Onderbroken genot. Het ene genot was voor het andere in de plaats gekomen, maar toch. 

Onze kleinkinderen zullen die lichte teleurstelling vandaag ongetwijfeld weer vergeten zijn.

Sneeuwwitje blijft als een belofte op ze wachten in haar doos, samen met nog veel meer puzzels.

Geplaatst in bloem, bos, buiten, genot, kleindochter, kleinkinderen, kleinzoon, lente, maaltijd, oma, onvergetelijk, opa, restaurant, speelgoed, steen, step, wandeling, zoon | 3 reacties

POINT DE VUE

2018 04 13
Ooit, lang geleden, kwamen we op een van onze vaste wandelingen in Bourgondië enkele keren een bejaarde man tegen. Vanaf het hoge punt waar wij stonden zagen we hem langzaam de heuvel op komen, gesteund door een stok die hij ergens in de natuur had opgeraapt. Hij droeg een zogeheten ‘debardeur’ , wat in Frankrijk een mouwloos onderhemd is. Zodra hij boven gearriveerd was hadden we al die keren een gesprek met hem. Over het paradijs waarin hij leefde. Over zijn leven als eenling in het grote huis dat we aan de voet van de heuvel zagen liggen.
Tenslotte nodigde hij ons uit om in dat huis met hem wijn te komen drinken. Dat werd een mooi gesprek aan zijn keukentafel, waarbij ons duidelijk werd dat zijn leven in dat paradijs in feite lang niet zo sprookjesachtig was als het ons geleken had, vanaf dat hoge uitzichtspunt.
Zo’n hoog gelegen plek vanwaar je heel de omgeving kunt overzien noemen ze in Frankrijk een ‘point de vue’. Dat woord is overdrachtelijk te vertalen als ‘perspectief’, ‘benaderingswijze’, ‘gezichtspunt’.
De herinnering aan nog iemand anders heb ik daarbij: bijna tegelijk met mijn moeder stierf ook de Engelse wetenschapper Stephen Hawking. Ondanks de ziekte ALS, die hem ogenschijnlijk tot een deerlijk gehandicapte maakte, richtte Hawking zich met alle hulpmiddelen die hem ter beschikking stonden op datgene wat hem bleef boeien: de studie van het universum en de kosmos. Hij tartte zijn ziekte, die voor hem secundair bleef, totdat hij op de hoge leeftijd van 76 jaar overleed.
Ook onze man in Frankrijk bekeek zijn best wel zware en zorgelijke leven van een positieve kant. Ondanks alles was hij een tevreden mens.
Het is maar hoe je het bekijkt.
Ondanks alles een tevreden mens willen zijn is dan wel een middel om te overleven in bepaalde omstandigheden, maar het kan ook naïef lijken.
Zo lijkt het naïef en egocentrisch om de huidige berichten over de op handen zijnde represailles voor de gifgasaanval in Syrië te veronachtzamen.
Maar na alles wat ik zelf en anderen om mij heen privé hebben meegemaakt en nog doormaken ben ik nu geneigd om het mooie dat mij rest in te kaderen en te koesteren.
Zoals goede literatuur, een mooi muziekstuk, en zoals de uitbottende schoonheid in mijn patio. De bloesem aan struiken en potplanten, en ook de zachte temperatuur zijn een werkelijkheid die al het andere draaglijker maakt. Natuurlijk zijn er ook lelijke stukjes in mijn tuintje. Maar voorlopig bekijk ik mijn uitzicht vanaf het punt dat ik hier fotografeerde: mijn persoonlijke point de vue tegen beter weten in, dwars door de blozende geraniums heen de stralend-gele bloesem in.
Probeer mij dat maar eens af te pakken.

Geplaatst in actualiteiten, Frankrijk, herinnering, lente, tuin, verleden, wandeling | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

ONBESTEMD

2018 04 12

Zomaar een donderdag. Een dag waarop de zon blijft aarzelen, net zoals ikzelf met het hervatten van veel zaken die wekenlang hebben stil gelegen. 

We maken een wandeling, ik doe boodschappen en ik bereid onze maaltijd. Ik pleeg een telefoontje en ik ruim wat op. Onbestemd voelt alles. Net zoals de twijfel over welke kleding ik nou feitelijk uit de kast zal halen. ’t Kan vriezen ’t kan dooien.

Maar met het doorbreken van de zon, tenslotte, word ik kordater. Ik zeg ‘ja’ tegen een broer die me wil komen opzoeken. Contacten met mijn familie blijven me voorlopig het meest dierbaar, daar mogen andere dingen voor wijken. 

Maar vandaag hóeft er niets te wijken, evenmin als gisteren, toen er geen bezoek aan mijn moeder meer op het programma stond. Morgen is het vrijdag, en daarna is het weekend. De indeling van mijn dagen moet zich opnieuw ‘zetten’ evenals de onderlinge familierelaties. 

Als ik eerlijk ben voelt dat ook best wel fijn. Er is zo heel lang bezorgdheid en schrik geweest. Nu is er alleen nog maar gemis en verdriet. Maar ook perspectief, door de grotere vrijheid, meer gerustheid, warme contacten, en aantrekkelijke plannen.

Daar is de zon dan, definitief. Ik ga koffie zetten.

Geplaatst in bezigheden, broer, familie, lente | Tags: , , , , , , | 2 reacties