DE LANGSTE DAG

2019 06 20

Het zal me moeilijk vallen om voorlopig even niet meer dagelijks aan een tekst te werken. Maar morgen hebben we de langste dag van 2019, en dat lijkt me een goed tijdstip om met mijn blog een zomerpauze in te lassen. De computer gaat uit. Vanaf nu trek ik mij even terug in mijn privé-leven. Even niet meer schrijven voor de massa maar puur nog voor mijzelf. Natuurlijk blijft er individueel contact mogelijk. Maar het beeldhouwen met taal blijft nu enkele weken op een laag pitje. Dat geeft meer rust en tijd voor bezigheden als aquarelleren, wandelen, lezen. 

Ik zwaai net als deze graanhalmen ‘tot ziens’. Laat de hemel blauw blijven en de temperatuur zacht. De rust zal ons allen goed doen. Dank voor reacties en stimulerende berichten. Dat plezier zal weer verder gaan zodra de maand augustus een eind gevorderd is. Voor wie dat te ver in het verschiet lijkt citeer ik de spreuk van een mij onbekende:

De tijd gaat sneller naarmate we hem beter gebruiken.

Advertenties
Geplaatst in computer, schrijven, seizoenen | Tags: , , , , , | 1 reactie

VEGETEREN

2019 06 19

Op een van mijn wandelingen zie ik niet alleen klaprozen die rood zijn, maar ook klaprozen in de tint roze-lila. Nooit eerder gezien.

Ze wiegelen in het late zonlicht, transparant en vriendelijk. Ze moeten wel volmaakt gelukkig zijn.

Binnenkort breekt de tijd van de zomervakantie aan.De tijd waarin wij, mensen, net zoals deze bloemen kunnen gaan vegeteren. Die vorm van ‘zijn’ beschouwt men soms als betekenisloos, zielloos. Maar in het radioprogramma ‘Kunststof’ hoorde ik een gesprek met theater-en documentairemaakster Maartje Nevejan. Zij had als kind zogeheten ‘absences’, een lichte vorm van epilepsie, ‘petit mal’ genoemd. Ook haar zoon blijkt hieraan te lijden. Maar Nevejan ziet deze toestand allerminst als ‘lijden’. Voor haar is het een sensatievolte manier van zijn, een verhoogd bewustzijn bijna, terwijl de omgeving op zo’n moment denkt dat je er even niet bent. Sterker nog: het heet dan dat je ‘ziek’ bent.

Maartje Nevejan vertelde over het maakproces van haar documentaire met de titel ‘Ik ben er even niet’, en haar betoog liep uit op een uiterst boeiende bewering. In haar hardop gestelde vraag naar wat er ‘echt’ is, en wat ‘niet bestaat’ veronderstelde zij wat ook ikzelf mij altijd afvraag: Hebben ook planten en dieren een bewustzijn? 

Vastgesteld is al door wetenschappers dat planten in zekere zin kunnen ‘zien’, ‘proeven’, ‘ruiken’, ‘horen’ en ‘voelen’. Die bewering wordt gestaafd in uitvoerige artikelen die hoogst interessant zijn. Planten, en ook dieren, hebben vrijwel zeker een bewustzijn, al is dat een ander bewustzijn dan dat van ons. 

De absences van haar zoon hoeven van Maartje Nevejan niet met medicijnen bestreden te  worden. Ze moeten niet persé weg. In zekere zin zijn ze waardevol. Zoals ook kunst waardevol is, ook al halen wetenschappers er soms smalend hun neus voor op. Wetenschap en kunst zijn volgens Maartje Nevejan ontstaan vanuit hetzelfde. Alleen de benadering, de waarneming is anders.

Het is moeilijke materie om in enkele regels uit de doeken te doen. Maar die vegeterende bloemen, die zich niet kunnen voortbewegen, geven mij de voorpret van een vrolijk en vegeterend bestaan. Het is over luttele tijd voor ons allen weggelegd.

Geplaatst in bloem, gezondheid | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

EEN GOEDE BUUR IS…

2019 06 18

Eindelijk twee dagen achter elkaar zomer. Vroeg in de avond nog even zitten in het patiotuintje alvorens we deze avond weg moeten. De krant, een boek, stilte, en het allesoverheersend parfum van de bloeiende Liguster. Visioenen van een kampeervakantie in het verschiet. In de buitenlucht leven. Geen programma. Vrijheid.

Daar staat een buurman aan het hek. De zon spat vrolijk van zijn glimmende schedel.

‘Ik kom jullie Forsythia snoeien want het is nu nog droog’.

Deze belofte deed hij een poos geleden vanwege de gescheurde biceps van mijn lief, die daardoor de elektrische zaag niet meer hanteren kan. Buurman is jong en krachtig maar heeft door zijn dagelijkse werk slechts beperkte beschikking over zijn tijd. Ik kijk op mijn horloge. Ook wij hebben op dit moment maar even… Maar, Ligustergeur of niet, de ladder wordt uit de schuur gehaald, en in een mum van tijd ligt de bodem bezaaid met takken en bladeren. Wij knippen ze en ruimen weg. Buurman werkt flitsend snel en effectief. Met de Forsythia wordt korte metten gemaakt. Haar kapsel wordt gekortwiekt en opeens hebben we meer zonlicht in de tuin. Daar is hij al in de weer met de bezem. Wat een tempo. 

Net op tijd is alles klaar. Onze haren en kleren zijn vol ongerechtigheden, maar het plaveisel is aangeveegd, alle takken en bladeren zijn uit het zicht. ‘Doei!’, weg is hij.

Op zo’n moment voelt men dat men geen achttien meer is. Ooit kwamen wij hier wonen, kinderen nog, en nu zijn we de oudsten van dit buurtje. 

Om uit te rusten van het niets doen zitten we de rest van de avond uit in het filmhuis, beschaamd, maar ook dankbaar. We worden niet in de steek gelaten. De zomer mag haar gang gaan in de herfst van ons leven.

Geplaatst in bezigheden, buiten, buren, buurman, herfst, klussen, tuin, zomer | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

MANNEN EN VROUWEN

2019 06 17

Nietsvermoedend sta ik in de supermarkt bij de afdeling ‘zonnebrandcrëme’ te kijken als ik een hand op mijn schouder voel:’ Wat heeft u een verrukkelijk jurkje aan, mevrouw, heerlijk. Lekker makkelijk, en dat kleurtje… Zo moet het. Ik ben jaloers!’

De vrouw die dit tegen me zei is al doorgelopen. Ze kijkt nog even om, en ik zeg: ‘Wie wat bewaart, heeft wat’.

Want dit jurkje is al minstens twintig jaren oud. Ik denk zelfs ouder. Ik haalde het weer tevoorschijn en liet het over mijn hoofd glijden. Ik heb nog meer van die jurkjes. Wie weet krijg ik nog weer ooit zo’n waarderende opmerking van een vrouw.

Wij vrouwen, we zijn van een apart slag. Ik zou mij verbazen wanneer ik de ene heer tegen de andere zou horen zeggen: ‘Mooie plooi heeft u in die pantalon. En dat geurtje! Laat mij raden?’

Was het 13 juni een vrouw die ik in mijn blog bewonderde, eergisteren in Amstelveen waren het eveneens vrouwen over wie ik verbaasd en nieuwsgierig schreef. En gisteren, tenslotte, zag ik weliswaar mannen op de belangrijke posten voor de realisatie van dat verbindende rolstoelpad, maar uiteindelijk waren het twee vrouwen die de poëziewedstrijd gewonnen hadden. Het was een vrouw die het ontwerp voor de gesmede poort had gemaakt. De mannen -in plechtig gewaad en opvallende kleuren- mochten het inwijden.

Gisteravond zag ik de gebroeders Jussen als gast van Matthijs van Nieuwkerk op tv. Ze waren jong, mooi, intelligent, getalenteerd, en geestig. Het publiek mocht hen vragen stellen. Met studie heb ik gekeken, naar alleen maar dromerige meisjesgezichten. Zij waren het die de vragen stelden aan deze twee kanjers. De inhoud van die vragen deed er minder toe dan wat er bijna zichtbaar onder de oppervlakte lag: ‘Merk mij op. Zie mij. Ik aanbid jullie’.

Er waren vast en zeker ook wezens van het mannelijk geslacht in de zaal. Maar die hielden zich gedeisd. Openlijke bewondering is wellicht geen mannelijke eigenschap.  Een man zal mij nooit in de supermarkt staande houden om mijn jurkje te prijzen. Hij riskeert dan opgepakt te worden vanwege een seksistische opmerking. Een man zal nooit met een andere man gearmd lopen om deze te ondersteunen. Vrouwen doen dat wel, en ze schamen zich daar niet voor.

Wij vrouwen, we zijn van een apart en misschien een bevoorrecht slag. Wij durven ons nog te uiten. In woord, in geschrift, of zingend in een koor.  Onze status doet er minder toe dan onze expressie. Ik geloof dat ik het fijn vind een vrouw te zijn.

Geplaatst in positie van de VROUW | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

ELISABETHPAD

2019 06 16

Een oproep, lang geleden alweer, om een gedicht te schrijven over een rolstoelvriendelijk pad dat gepland was, bracht ons vandaag als genodigden in een urenlang feest, dat op en top Limburgs was. Zit maar eens met een in het paars geklede hulpbisschop aan tafel, en laat de vrolijke klanken van een muziekkorps over je heen gaan. Bewonder de ambtsketen op het volumineuze corpus van de burgemeester, en smul van alle soorten vlaaien, van aspergesoep en belegde broodjes. In Limburg zijn we nooit karig. Niemand hoeft met een hongergevoel terug naar huis.

De winnende gedichten werden voorgelezen, en ieder ontving een bundeltje met de 37 ingezonden teksten. We liepen allen over het pad, dat door zijn verbinding met het plaatselijke zorgcentrum het groene Leudal ontsluit voor mensen met een lichamelijke beperking. We zagen de prachtig gesmede poort, ontworpen door een charmante kunstenares. Ze had er de symbolen in verwerkt van het Graafschap Horn, en van de heilige koningin Elisabeth, naar wie het klooster, het zorgcentrum en het pad genoemd zijn. Ooit liepen we hier regelmatig naast de scootmobiel van een dierbare non. Herinneringen aan haar werden nu weer levend. Ook wandelden we door de ‘Berceau’, dat hier ‘loofgang’ betekent. Ooit bleven kuierende dames hier beschut tegen de zon, en behielden aldus hun mooie blanke huid.

En nu ligt dat gedichtenbundeltje voor me, met daarin de tekst die mijn wederhelft ingezonden heeft. Zijn sonnet is hiermee vereeuwigd. Een mooier cadeautje had men niet kunnen bedenken. 

De Leugeest

Als Leugeest in dit mooie bos

Droom ik altijd van bomen

Maar onlangs lag ik op het zachte mos

Op een idee te komen.

Ik ken de bossen van ons land

En ook de mooie beken

Maar de Leubeek is het meest charmant

Bij andere vergeleken.

Want wie hier eenmaal is geweest

Die zie ik vaker komen

Hij kan hier immers onbevreesd

Van strijd en stress bekomen

Dat maakt het Leubos tot een feest

Dat voortduurt in mijn dromen

(Hans Meeuws)

Geplaatst in actualiteiten, bomen, bos, herinnering, Horn, Leudal, wandeling | Tags: , , , , , | 4 reacties

NEDERLANDS DAGBOEK ARCHIEF

2019 06 15

Hoe zag Boekhandel Blankevoort eruit ten tijde van Anne Franks’ leven? De werken over haar eigen leven stonden daar toen in elk geval niet, evenmin als de boeken over de Jodenvervolging. Ook de zogeheten ‘Paperblanks’ bestonden toen nog niet: die heerlijke cahiers met verstevigde kaft en een magnetische sluiting. Maar wel werd bij deze boekhandel haar eerste dagboekcahier gekocht. Dat cahier met rood-geruite omslag. Het is over heel de wereld bekend.

We reden naar de bijeenkomst van ’Tien jaar Nederlands Dagboekarchief’, en gedurende heel die bijna twee uren durende rit reisde Mozart met ons mee. Zijn muziek was een wonderlijke combinatie met het voorbij glijdende Hollandse landschap, met moderne flats en industriële gebouwen. NPO radio 4 heeft namelijk gemeend er goed aan te doen een ‘Mozartweek’ te houden. Als je appt of belt naar de omroep kun je van alles winnen: een Mozartmok, Mozartkugeln, of een Mozart-badeend.  Ik vind het allemaal prima, mits van mijn goede vriend de complete werken ten gehore worden gebracht. En dat was gedeeltelijk het geval. In Mozartsferen bereikten we Amstelveen, waar Boekhandel Blankevoort onze gastheer was. Ook daar nog bleef Mozart op zijn tenen en op fluistersterkte in de boekhandel aanwezig. 

Mozart heeft nooit iets geweten van Anne Frank. Hield hij zelf een dagboek bij? Hij was in ieder geval wel een verdienstelijk brievenschrijver. En correspondentiewisselingen vinden net als egodocumenten een toevluchtsoord bij het Nederlands Dagboek archief. 

Na een welkomstwoord werd auteur Joris van Casteren geïnterviewd. Hij ‘is geobsedeerd door de werkelijkheid’, maar zoekt daarin absurde elementen die hem kunnen inspireren tot het schrijven van een boek. Zo kreeg hij toegang tot het dagboek archief. Zo leek hij opeens een van ons, een handjevol Nederlanders die ervoor durven uit te komen dat ze affectie hebben met het dagboek schrijven.

Alja Spaan droeg eigen poëzie voor, die ze geïnspireerd door het lezen van binnengekomen materiaal geschreven had. Er werden wat dagboekfragmenten voorgelezen uit het jubileumboekje, dat daarmee gepresenteerd werd, en tot slot traden de oorspronkelijke oprichters na tien jaar terug, om plaats te maken voor drie nieuwe dames. 

Wat is dat voor een verschijnsel, dat ik mij tussen vrijwel alleen maar vrouwen bevond? Schuwen mannen het openhartige karakter van het dagboek schrijven? Moeten het dan altijd hoogstandjes zijn? Moet men zich gêneren voor het puur persoonlijke schrijven?

Ook op de terugreis was Mozart weer onze passagier, terwijl de zon bloedrood en vlak boven de horizon veel goeds beloofde voor de komende dagen. Troostend en harmonieus was zijn muziek uit het 21-ste pianoconcert. Aan de lichte avondhemel hing een reusachtige luchtballon. Ik zag twee drakenvliegers. Het weekend ging beginnen. Een weekend dat in zijn soort voor Anne Frank nooit bestaan heeft. 

Geplaatst in klassieke muziek, Mozart radio 4, schrijven | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

CORVUS MONEDULA

2019 06 14

Vandaag kunnen we eindelijk stoppen met het eten van beschuiten met muisjes. Maandenlang leek op het dak van de buren het ene kraaiennest na het andere te ontstaan. Het enige geluid dat we vanaf dat dak en vanuit de boomtoppen nog hoorden was het kijvend gebabbel van kauwen. Af en toe was er grote commotie, en dan zag de hemel zwart van die vogels. Kauwen blijken vasthoudend van aard, en doordat in ons dorp alle struiken en heggen moesten verdwijnen hadden kleinere zangvogels geen kans meer. De kauwen namen de hoofdrol. We waanden ons in de film ‘The Birds’ van Hitchcock. 

In feite hebben kauwen best positieve eigenschappen. Paartjes blijven levenslang bij elkaar, en ook de nazorg voor uitgevlogen jongen duurt nog zo’n 30 tot 35 dagen.

Maar op het dak van de buren duurde deze lawaaitoestand al enkele maanden. Door een dakdekkersbedrijf werd al eens een blik geworpen, men construeerde een barrière van volièregaas. Maar de kauwen baanden zich een doorgang tot in de schoorsteenpijp, waarin ze onverdroten hun gezin bleven stichten. 

Daar, onder het gaas en diep in de schoorsteenpijp, bleken enkele jongen gevangen te zitten. Terwijl de ouders opgewonden af en aan vlogen gedurende de afgelopen weken, wisten de jonge kauwtjes niet hoe ze het nest moesten verlaten. Er was geen uitweg.

Daar is vandaag een einde aan gekomen. Een dakdekker heeft ze een handje geholpen, en de kauwtjes mogen nu op kamers gaan wonen. Ze werden luid schreeuwend uitgeleide gedaan door soortgenoten, en ik heb de beschuiten terug in het blik gedaan. De barrière werd verstevigd. De rust is weergekeerd. Maar de merel, zwartkop en de nachtegaal blijf ik missen.

Geplaatst in buren, kaalslag | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen