DE STEKKER ERUIT

1028 a 2016 06 22 STEKKER ERUIT

2016 06 22

Keek de dinsdag gisteren nog op de gebruikelijke wijze donker en boos, ook al was het de langste dag van het jaar, vandaag maken we een wandeling in volle zon, met muggen, zanglijsters, en veel modder van de rijkelijk gevallen regen op ons pad.

Nu we de langste dag gehad hebben heb ik het ook even ‘gehad’ met dit dagelijkse blog. Misschien dat er hap-snap de komende weken nog eens iets verschijnt, maar in principe gaat de stekker uit het internet. Een periode off-line zijn lijkt me weer heel heilzaam en verrijkend. In plaats van op het scherm ga ik kijken naar de kleuren om me heen, naar de mensen en het vee. In plaats van teksten schrijven wil ik er nu een poos lézen, uit de nieuwe stapel boeken die mij wacht.

Zodra het begin augustus is zal ik mij weer melden. Dan mogen jullie weer door mijn camera-lens met mij meekijken naar de wereld in en rond de hermitage.

Ik hoop vurig dat er tegen die tijd nog iets van ons treurige Leudal overeind is blijven staan….

1028 b.2016 06 22 STEKKER ERUIT jpg1028 c.2016 06 22 STEKKER ERUIT jpg
Geplaatst in dinsdagavond, Horn, kaalslag, Leudal, vakantie, wandeling | Tags: , , , , , | 2 reacties

DOOD AAN DE OUDERDOM!

1027 2016 06 211027 b 2016 06 21

2016 06 21

Vandaag begint de ‘astronomische’ zomer. Maar ik krijg de neiging om mijn vuist naar de hemel te heffen, en te roepen: ‘Breek nou eindelijk eens open!’.

Nog voor een volgende regenbui loop ik het Horner Broek in. Het is er vreemd stil. Een eenzame slanke boom legt het hoofd te ruste. Hier is onmiskenbaar sprake van suïcide, ook al was dit exemplaar nog niet volgroeid. Maar hij hield het leven voor gezien, om niet ten prooi te vallen aan wat ik nu tegenkom.

Ver weg, onzichtbaar tussen wat hier nog aan bomen staat hoor ik een onheilspellend brommen. Het zijn motorzagen. Die hebben hier nu het hoogste woord. Geen vogel die zijn snavel nog durft te roeren.

De huidige werkzaamheden waarvan ik getuige word zijn wettelijk verboden. Want ‘vanaf het tijdstip dat de ouders het nest bouwen tot het moment dat de jongen het nest hebben verlaten, zijn de vogels gevoelig voor verstoring. Het gaat met name om onnodige en ernstige verstoringen als gevolg van ingrijpende werkzaamheden als het kappen van bomen; het maaien van slootkanten; en renovatiewerkzaamheden van huizen.‘ We hebben het dan over de periode tussen ca. 15 maart en 15 augustus.

Daar liggen er al, gevelde reuzen. Eromheen de warboel van hun stervende twijgen en takken, voormalige kruinen waarin geen vogel meer zal kunnen nestelen. En meer. En meer. Ik loop langs knekelvelden, brandstapels, offertafels. Houtspaanders bedekken de aarde. En het zagen gaat door, niets-ontziend en wijselijk onzichtbaar. Het klinkt als het kwaadaardige brommen van wespen. In het Leudal heeft men niets goeds meer in de zin. Hier wordt ronduit genocide gepleegd.

De wandelaars hebben al afgeleerd om dit pad te nemen. Het is overwoekerd door gras en onkruid, en het biedt nauwelijks nog doorgang. Geen plekje blijft hier onbespied voor onze niets-ontziende bewindvoerders. Ik krijg vluchtneigingen. Weg wil ik. Emigreren naar een oord waar het groen nog volop mag woekeren. Dit hier moet stoppen. Blijft er nog IETS van het Leudalgroen over?

Ik passeer een deel van een Griekse zuil. Ook deze sneuvelde in de beeldenstorm van de Leudal-onverlaten. Na decennia moest hij nu het loodje leggen. Men lijkt hier allergisch voor waardige oude bomen. Mochten er al nieuwe bomen geplant gaan worden op de deerlijk kale plekken, dan zal ik ze niet volwassen meer zien worden. Maar wie interesseert dat? Als Leudal-bewoner heb ik mijn tijd gehad.

Dood aan de ouderdom!

1027 c

Geplaatst in Horn, kaalslag | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

VIOOLCONCERT NR 3

1026 2016 06 20 VIOOLCONCERT NR 3

2016 06 20

We hebben hem weer terug gebracht, onze kleine schat. Zijn eerste logeerpartijtje bij opa en oma in Limburg zit er weer op. Vergeten liggen de speeltjes te treuren. Maar thuis ziet hij zijn broertje weer terug. En als hij weer bij ons is zal hij zelfstandig kunnen lopen!

Toen we hem vrijdag naar Limburg vervoerden schoof Mozart gezellig aan in de auto. Toen we gisteravond weer terug naar huis reden en weer met ons tweeën waren ging pas de autoradio weer aan. Op radio 4 werd Händel uitgeluid en niemand anders dan Mozart meteen weer aangekondigd: zijn Vioolconcert nummer 3, in een opname gespeeld door Philharmonie Zuidnederland. Bij radio 4 maken ze in de zomerperiode gemakzuchtig gebruik van reeds gemaakte opnames, en wie is daarbij sneller gevonden dan onze Veelschrijver. Deze keer echter mochten we het complete concert horen, meer dan vijfentwintig minuten lang. Er luistert immers toch niemand op dat tijdstip van de avond.

Maar wij wel.

Niet zonder trots vertelde ik Mozart dat onze schoondochter zijn muziek aan het vertolken was, samen met haar orkest-collega’s. En dat we wilden luisteren, echt luisteren.

Hij keek vragend rond: ‘Hebben jullie dat ventje met dat grappige volle-maansgezichtje niet meer bij je?’

Hij had hem leuk gevonden zei hij. Zelf kreeg hij samen met zijn lieve Constanze zes kinderen, van wie hij slechts twee zonen mocht behouden.

‘Wij hebben ook twee zonen’, zei ik. ‘En onze jongste heeft er op zijn beurt ook weer twee. Maar nu stoppen we de conversatie, anders gaat de radio uit’.

Gehoorzaam zweeg hij, alleen zijn muziek was nog aan het woord. De maan hing vol en stralend aan de hemel, alsof ons kleinzoontje Mozart nog troostend toelachte. Die bleef bij ons, tot hij moest plaats maken voor twee te lange nep-Raga’s van Jacob ter Veldhuis. Die combinatie was als een mislukt dessert van vis, na een kwalitatief hoogstaand diner.

Wie de tijd wil nemen luistere naar Mozarts’ vioolconcert, bijvoorbeeld vanavond bij het schijnsel van de volle maan. De dirigent is van het Mozart-type, en soliste is de mooie, decente Hillary Hahn. Pontificaal midden in het publiek met paarse kalotjes zetelt onze vorige paus. Het heeft iets wonderlijks, deze toegewijde inspanningen van een talentvolle jonge dame voor die oude heer met zijn hoogwaardigheidsbekleders om zich heen. Maar zo ging het ook in Mozarts’ tijd. Plechtigheid is hij wel gewend. En mooie dames eveneens.

Geplaatst in conversatie, klassieke muziek, kleinzoon, Mozart radio 4, orkest | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

HANDGESCHREVEN

1025 2016 06 19 HANDGESCHREVEN

1025 2016 06 19 HANDGESCHREVEN 1

Geplaatst in schrijven | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

HOOP DOET LEVEN!

1024 a 931b-2016-02-18-HOOP DOET LEVEN!1024 b 2016 06 18 HOOP DOET LEVEN!(1)

2016 -6 18

Nu ons kleinkind een hoognodig slaapje doet plaats ik een foto van eergisteren. Op mijn wandeling over een vaste route ontdekte ik tot mijn vreugde dat ik op 18 februari j.l. misschien nodeloos wanhopig was over de verregaande kaalslag aan de rand van ons dorp. Ik kreeg ondersteunende, zeer verontwaardigde reacties op die foto. Dit was geen ‘onderhoud’ meer, dit was pure vernieling.

En zie! Ik wil allerminst slapende honden wakker maken, maar ik geloof dat de ‘vergeten’ stronken van de gemaaide struiken hun kop opsteken! Weliswaar kijk ik op dit deel van mijn wandeling nog hinderlijk tegen huizengevels aan, maar het groen lijkt weer de overhand te krijgen.

Ons kleinkind is dol op groene blaadjes. Hij raakt ze met een wijsvingertje aan zodat ze gaan trillen. Dan lacht hij ze toe, alsof hij een gesprekje met ze wil beginnen. Voor een baby die aan het begin staat van de taal is alles levend. Hij probeert ook te communiceren met het portretbeeld van zijn opa. Met luide kreten probeert hij daar een antwoord aan te ontlokken.

Zo ook met de groene natuur. Hij is een mannetje naar mijn hart. Als het straks droog blijft zet ik hem in de kinderwagen, en dan gaan we het ontspruitende groen samen begroeten. De blaadjes zullen trillen, kleinzoon zal kraaien.

Hoop doet leven!

Geplaatst in Horn, kaalslag, kleinzoon, lente, Leudal, seizoenen, wandeling | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

JONGE MOEDER!

1023

2016 06 17

Nee, dit is geen sluikreclame. Het is een symbolische foto van mijn huidige functie van jonge moeder. Boven, in de voormalige kamer van mijn jongste zoon, slaapt nu zijn eigen jongste zoon. Bijna tien maanden oud logeert hij hier voor het eerst zonder zijn papa en mama erbij. We zijn hem gaan halen over vanochtend nog soepele wegen. De terugtocht was anders! Gedurende het dubbele van de normale reistijd hielden Maartje Stokkers en Hans van den Boom ons bij de les met het programma ’Noot-schieten’, waarin vandaag een kampioen werd aangewezen. In minder dan een fractie van een seconde de componist en titel van het betreffende werk weten is niet mijn hobby. Liever zou ik op radio 4 eindelijk eens voluit waardevolle klassieke werken beluisteren, en dat niet uitsluitend ’s avonds, als je ook het journaal wilt zien, naar vrienden wilt gaan of nog een stille avondwandeling wilt maken.

Ons schatje lag naast me in de maxi-cosy. Zijn handjes speelden slaperig met mijn vingers, het speentje in zijn mondje bewoog als het snuitje van een konijntje.

Hans van den Boom vertelde dat het Vondelpark, waar dit programma op dat moment werd uitgezonden, ‘zon-overgoten’ was.

Maar op onze auto begon het te regenen. Op dat moment werden de ten gehore gebrachte fragmenten enkele momenten onderbroken vanwege de lunch van de juryleden. ‘We gaan nu een iets langer fragment van mooie muziek genieten’, zei van den Boom. ‘Iets langer’ maar niet meer dan vier krappe minuten mocht Mozart zich laten gelden, als eerste ‘complete’ werk dat we te horen kregen. Vier luttele minuten van zijn Sonate voor viool en piano in F gr t, het Andante hieruit.

Ik heb er niet veel van in me opgenomen, omdat ik met luide uitroepen en ongelovig onze gewaardeerde vriend binnen liet. De juryleden zaten aan hun boterhammetje, Mozart is dan gemakkelijk ‘gedraaid’.

De oogjes van onze kleinzoon vielen dicht, zijn vingertjes bleven nu stil. Mozart en de regen wiegden hem in slaap. Toen de regen stopte verliet de grote meester op zijn tenen de auto. Buiten klaarde het op.

In plaats van blogs te schrijven ben ik de komende dagen misschien doende met luiers en flesjes. Maar wie weet vindt zelfs een jonge moeder als ik ook nog de tijd om even de hermitage binnen te wippen.

Geplaatst in klassieke muziek, kleinzoon, Mozart radio 4, toeval | Tags: , , , , , , | 2 reacties

HET IS VOORBIJ

1022 2016 06 15 HET IS VOORBIJ a1022 2016 06 15 HET IS VOORBIJ b

2016 06 15
Vandaag moet ik afscheid nemen van Karl Ove Knausgard. Ik las pagina 1075 uit -de laatste- van zijn zesdelige serie Mijn Strijd, en ik klapte het boek dicht.
Het is voorbij.
Door al die dikke boeken heen ben ik een beetje familie van hem geworden. Ik heb hem leren kennen als mens, als schrijver, echtgenoot en vader. Bij die kennismaking heeft hij zichzelf bepaald niet gespaard. Alles over zichzelf en over zijn gezinsleven heeft hij bloot gelegd. Er waren passages bij die men schandalig zou kunnen vinden. Intieme details zomaar op papier gooien en publiceren!
Maar hijzelf noch zijn gezin zijn daardoor in mijn achting gedaald.
Waar maken mensen zich druk om… Dit alles geschreven te hebben maakt hem niet tot een goed of een slecht mens. Hij heeft iets prachtigs gecreëerd, en daar gaat het om.
Maar zijn eigen strijd rond deze vraag ‘ben ik een goed of een slecht mens’ kunnen we ons desondanks goed voorstellen, wanneer zijn vrouw eerst in een depressie raakt, en daarna belandt in een niet te stoppen manie. Knausgard voelt zich daar persoonlijk verantwoordelijk voor. Doch al met al blijkt heel de smartelijke beschrijving van deze periode uiteindelijk een van de meest indrukwekkende liefdesverklaringen te zijn die ik ooit las:
en toen, op een ochtend, kwam ze thuis met haar rugzak, het was voorbij.
Het was voorbij.
Ze omhelsde de kinderen toen ze uit de crèche en uit school kwamen en zei dat ze weer thuis was.
‘Kun je nu weer slapen?’ vroeg Vanja.
‘Ja’, zei ze, ‘nu kan ik weer slapen.’
Die avond zaten we te praten. Ze was moe en stil, maar als ze me aankeek, keek Linda me aan en niemand anders.
‘Ik heb een lange reis gemaakt’, zei ze.
‘Ja’, zei ik. ‘Maar het was niet erg.’
(Ze biecht op hoe ze in haar manie tal van vrienden en zakenrelaties gebeld heeft, tegen wie ze onzin heeft uitgekraamd)
‘Dat is toch mooi gezegd?’ zei ik.’Het is in elk geval niet erg. Het maakt niet uit. En nu weten we hoe het is. Misschien gebeurt het nog een keer. Dat kan heel goed. Maar dan weten we dat het niet erg is. Je bent alleen op reis.’
‘Weg van mijn gezin.’
’Nee. Dat ben je nooit geweest. Dat is goed gegaan. Je bent een held. Je hebt je er hartstikke goed doorheen geslagen.’
Ze huilde.
Ik huilde.
Het was voorbij.
Knausgard wil haar en hun kinderen nooit meer ‘zoiets’ aandoen. Hij is eindelijk weer samen met haar thuis, nu ze is teruggekeerd in haar eigen wezen. Hij wil gaan genieten, echt genieten, van het idee dat hij geen schrijver meer is.
Voor mij betekent dat het afscheid.
Knausgard is huiveringwekkend.
Maar daarmee was hij geweldig.

Geplaatst in literatuur, schrijven | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen