CELLOBIËNNALE

2020 10 24

Een rank figuurtje als nietig element in de enorme lichte hal van Muziekgebouw aan het IJ: het is alweer celliste Lidy Blijdorp. Zij bijt het spits af van de cellobiënnale, die deze keer geheel zonder publiek plaatsvindt.

Het lijkt symbolisch voor onze huidige situatie, deze eenzame gestalte in de grote kale ruimte. Ook het door haar gespeelde werk van de Griekse componiste Calliope Tsoupaki ademt stilte, afwachting, verlorenheid. ‘Thin Air’ luidt de titel. Ragfijn en dun is het draadje waarop wij met ons allen momenteel balanceren.

Toch missen mensen zoals deze celliste wellicht niemand. Als een trouwe kameraad ligt haar instrument tussen haar gespreide benen. Zij brengt het tot klinken, en instemmend antwoordt de cello haar. Wij, het publiek, luisteren op afstand mee. Want dit jaar is het festival alleen via livestream te volgen. 

De celloklanken betekenen troost tegenover dit beeld van schijnbare vereenzaming. Want de muziek klinkt onveranderd zoals die moet klinken. De tonen stromen door alsof er nooit corona bestaan heeft. Lidy is samen met die muziek, samen met haar instrument. Feitelijk is er dus geen gemis. Sterker nog: het stuk dat ze speelt past wonderwel bij de visuele leegte. Het komt zo beter tot z’n recht dan wanneer ze voor een stampvolle zaal had gespeeld. Deze muziek is muziek van de wijde vlakte, van ruimte en stilte.

Hiermee is het cellofestival begonnen. Het zal een week lang dagelijks voortduren. Twee à drie keren per dag kunnen we concerten volgen, masterclasses, interviews, reportages, en het concours.

Dankzij corona beleef ik nu dit festival mee. Naar Amsterdam zou ik misschien niet gegaan zijn. Voor mij is onze huidige toestand dus winst. 

Ook voor de musici verandert er weinig. Voor hen immers is de muziek het belangrijkste. Toegegeven, er zijn geen toegangskaarten verkocht. Maar dankzij reisverboden krijgen nu vooral Nederlandse cellisten hun kans, nu er niet -zoals gewoonlijk- gegraaid wordt naar de Groten der Aarde uit het buitenland. Zo krijgen wij nu de kans om de hele Nederlandse cellotop te horen.

Toegegeven ook: dit jaar staat het niet al om half negen ’s ochtends vol met mensen die naar een Bachsuite willen luisteren. Maar diezelfde mensen zullen misschien net als ik nú óók luisteren, al blijven ze onzichtbaar. Daardoor is die extra dimensie van het ‘er-zijn’ er nu niet. Maar onder aan het computerscherm zie ik dat de teller met kijkers gedurig oploopt. We zijn nu met 355 personen aan het kijken en luisteren. Terwijl ik dit schrijf zijn het er al 362. Zet die allemaal maar eens in de concertzaal!

Na de opening door Lidy Blijdorp begint het officiële concertprogramma. Pianist Frank van de Laar begeleidt vaardig en gepassioneerd beurtelings de cellisten Alexander Warenberg en Anastasia Feruleva. Ze brengen muziek van Stravinsky, Nadia en Lili Boulanger, en een arrangement van Nikolaj Rimski-Korsakov. 

Stravinsky’s muziektaal houdt zich niet met corona bezig. Olijk, geestig, sierlijk en opwekkend lijkt alles zoals het zou moeten zijn. Alleen het zwarte mondkapje van de blad-omslaanster herinnert ons aan de huidige pandemie. 

De cellisten van het Residentie Orkest sluiten dit eerste concert af met een spetterend stuk van Steve Reich. 

Ja, na afloop blijft het applaus weg, en dat is bevreemdend. Daartegenover staat de teller inmiddels op 462 kijkers. Die, en naar ik hoop nog meer, zullen ook alle volgende manifestaties hun aandacht gaan geven.

Een biënnale vindt om de twee jaar plaats. Over twee jaar zal het Muziekgebouw aan het Ij wellicht weer echt het oude vertrouwde celloparadijs zijn, waarin van geen virus meer sprake is. Maar evengoed zullen we ook dan enthousiast kunnen terugzien op dit online festival, dat hoopgevend en veelbelovend was.

Geplaatst in actualiteiten, Amsterdam, compositie, concert, concours, festival, internet, klassieke muziek, muziekinstrument, Nederland, Nederlanders, repertoire | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties

DE DRIE H….

2020 10 23

Hoorn‘ heeft twee meervouden: hoorns en hoornen

‘Horen’ heeft alleen het meervoud: ‘horens’. Je mag dus zelf kiezen of je de koe bij de hoornen, hoorns of horens vat, maar de voorkeur is dat je het beest bij de hoorns aanpakt. (Wikipedia)

Als het gaat om de uitsteeksels op het hoofd van sommige dieren kun je dus zowel spreken van ‘hoorn’ als ‘horen’. Daarbij heeft ‘Hoorn’ de voorkeur.

Over deze kwesties breek ik mij het hoofd, terwijl ik onverwachts in ons dorp bij een monument sta dat mij nog niet was opgevallen. Blijkbaar heb ik de actualiteiten om mij heen niet goed gevolgd. Want de restauratieravage op de betreffende plek was wekenlang een raadsel voor me. Nu zie ik dan het eindresultaat: een monument van mooi roestig metaal, dat ons dorpswapen verbeeldt. 

Dat op diezelfde plek al eerder een verwijzing naar ons wapen bestond, heb ik zelfs nooit geweten! Op oude foto’s zie ik daar nu achteraf drie bescheiden struiken in de vorm van een halve maan: hoorns. Of waren het horens?

Al jaren zijn wij donateur van de plaatselijke Harmonie De Drie Horens. Het symbool van dat dorpswapen werd extra krachtig, door de samenvoeging van ons dorp met het naburige dorp, in 1991. Nu, in 2020, hebben we dus dit metalen monument, dat koppig blijft verwijzen naar de naam van ons ‘zelfstandige’ dorp: want heeft de naam ‘Horn’ niet eveneens met het woord ‘hoorn’ te maken?

Toch is dit wapensymbool ooit zonder meer uit de duim gezogen, want met posthoorns hadden we niets te maken, en zelfs ook niet met jachthoorns. Dit lijkt ietwat op ons koningshuis: ook daarvan is de reden van bestaan velen niet duidelijk. Toch ondersteunen we dat vijftal royaal met financiële middelen.

Zo ook dit monument, dat dus feitelijk nergens op slaat, maar dat ik mooi vind. Ik loop er omheen, ik buk me, ik speur aan de voor- en achterkant naar een signatuur. Vergeefs. Wat deze anonimiteit van een kunstwerk betreft verkeert mijn dorp dus nog in de Middeleeuwen. Men creëerde toen ‘niet om te schitteren doch om te stichten’.

Later, bij mijn zoektocht naar informatie, wordt ook dit raadsel opgehelderd: een driemanschap van de Heemkundevereniging blijkt het ontwerp gemaakt te hebben. Wie deze drie hoorns/horens echter vervolgens gesmeed en geconstrueerd heeft, kan ik niet ontdekken. Wie dat weet mag mij bellen.Tot horens!

Geplaatst in actualiteiten, Beeldende kunst, historie, Horn, verleden | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

ZWAMMEN

2020 10 22

Het samenzijn met vier personen gedurende enkele dagen laat een verrassend verfrist gevoel in me achter. We zijn in driekwart jaar kennelijk gewend aan een traag en stilzwijgend leven zonder evenementen. Nu klonken er weer stemmen in huis. Er werden plannen gemaakt, en we gingen de deur uit voor een ontmoeting met de auteurs van onze Koppenexpositie. De mij vertrouwde wanden hangen nu vol met gemêleerd werk van ons groepje van zes. Een erkende en bevriende kunstschilder/docent keek met ons mee en leverde leerzaam commentaar. 

Aan de lang-uitgetrokken eettafel genoten we thuis met onze logé’s van uitgebreide maaltijden bij kaarslicht. Uit onze pratende monden moeten heel wat aerosolen gedreven zijn. Maar de schuifdeuren bleven geopend naar de lauwe buitenlucht van 20 graden. 

En natuurlijk werd er ook een natuurwandeling ondernomen. Op de bospaden en tussen de naald- en berkenbomen bewonderden we een geheel ándere expositie. Parasolzwammen, inktzwammen, stinkzwammen en vliegenzwammen wedijverden met onderlinge afstand om onze aandacht. Eigenlijk is er geen verschil. Naar iets moois kijken en elkaar erop wijzen kan op vele manieren. 

Nu is het weer stil in huis. Er wordt niet meer ‘gezwamd’, en moe ben ik er niet van geworden. Integendeel. Ik kijk alweer uit naar mogelijke nieuwe pleziertjes. En vooral kijk ik verlangend uit naar het einde van deze coronacrisis. Ik hoop dat dat einde er zijn zal voor we met ons allen misvormd zijn, en gewend aan dit vreemde leven dat we nu al driekwart jaar moeten ‘lijden’.

Geplaatst in actualiteiten, aquarel, besmetting, bomen, buiten, Coronavirus, expositie, gasten, gesprek, herfst, portretgroep, vereniging/club, wandeling | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

ZWERFKAPJE

2020 10 21

Voor een kleine tussendoor-boodschap neem ik even de auto. Het is maar twee straten ver. Intussen hoor ik een fractie van de radioreclame voor het nieuws. Op het moment dat ik de auto parkeer, klinkt de slogan: ‘Maak van je mondkapje geen zwerfkapje’. Ik open het portier…

…. en ik stap boven op zo’n gebruikt blauw ding. Als een stuk opengerukt maandverband ligt het daar smerig te zijn. Het is dus niet voor niets dat deze campagne gestart is. 

Binnen in de winkel meld ik mijn vondst. Het ding oppakken durf ik niet, want ik heb mijn handschoentjes niet bij me.

Wat bezielt zo iemand, die – klaar met zijn boodschappen- nonchalant- deze bom aan bacteriën en wie weet met virussen simpelweg uit zijn handen laat vallen? Er staat een grote afvalbak op enkele meters afstand. Maar ‘na mij de zondvloed’ schijnt hier te gelden. Ik kan dit gedrag niet rijmen met het doel waarmee we zo’n mondkapje dragen: dat is om je omgeving tegen mogelijke besmetting te beschermen. Verdwijnt dat doel zodra je weer in je auto stapt? Hoe hinderlijk is het, dat juist het wangedrag van wat niet de crème de la crème van onze bevolking is, het meeste opvalt. 

Ik zie maar één oplossing voor dit probleem: stel ALLEEN WASBARE mondkapjes verplicht. Die zijn duurder, ofwel ze moeten zelf gemaakt worden. Mondkapjes van textiel zijn bovendien minder afstotend.Thuis gaan ze de wasmachine in. De kosten en de bewerkelijkheid van zo’n nieuw ‘kledingstuk’ zal onze nonchalance hopelijk dan verminderen.

A propos: in de Volkskrant van verleden zaterdag zie ik een foto van Donald Trump, die zijn mondkapje weggooit! Maar ja, tot de crème de la crème rekende men hem toch al niet.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

NIETS GEWEND ALS EEN AARDAPPEL

2020 10 20

Zó moet het deze dagen kunnen: de eettafel tot een lange ovaal uitgetrokken, en twee aan twee daar zitten, zo mogelijk met de schuifdeuren open. 

Na alweer lange dagen van tweezaamheid is het samenzijn met onze logé’s een evenement waar ik naar heb uitgezien. ‘Niets gewend als een aardappel’ smaalde mijn moeder soms, als we opkeken van iets dat nauwelijks bijzonder was. 

Maar toch is het zo. Eindelijk weer wat niet-alledaags vertier in huis. We zullen met een wijde boog om elkaar heen lopen, zoals prooidieren in natuurdocumentaires. Lichtknopjes, trekkoordjes, deurklinken en stoelleuningen zijn en worden ontsmet. We zullen nog nét niet met een mondkapje voor dineren, maar verder betrachten we alle voorzichtigheid bij ons traditionele ‘klok-verzetten’ met hun. Dat doen we enkele dagen vervroegd. Kon dat ook maar met deze pandemie: het einde ervan naar voren verschuiven. Zodat we elkaar opeens weer vrij en vrank kunnen toelachen met ontblote monden. We elkaar weer een hand en een knuffel kunnen geven. Dat elke fysieke nadering ons niet meer afschrikt maar ons daarentegen prettige kriebels in de buik geeft.

Maar ik moet niet meteen alles verlangen. Vooralsnog ga ik een paar dagen genieten, alleen al van elkaars’ aanblik, en van onze vierstemmigheid. 

Of daarbij ook geblogd gaat worden zal ik wel zien.

Geplaatst in actualiteiten, blog, citaat, gasten, maaltijd, moeder, traditie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

NAAST MIJN SCHOENEN

2020 10 19

Geen filmhuis voorlopig meer, geen Samen Tafelen, niet met de wandelgroep mee, en geen Koppenclub. Niet naar een mooi concert, geen kinderen of kleinkinderen over de vloer, en oppassen met je supermarktbezoek. Geen restaurant.

Alleen, godzijdank, de bossen rondom ons huis, en af en toe een culinair extraatje bij de maaltijd. We creëren onze eigen feestjes. 

Nu er veel tijd vrij valt kan ik langer en rustiger kranten lezen. Weliswaar is het daarin ‘corona’  wat de klok slaat, zoals het virus van radio 4 ‘Mozart’ heet. Vanochtend begroette hij me weer als eerste, met zijn ‘Laudate Dominum’. Prijs de Heer.

Ons aller heer Koning Willem Alexander wordt momenteel bepaald níet geprezen, evenmin als die arme Mark Rutte, die de kastanjes uit het vuur mag halen. Nu ik de Volkskrant van het voorbije weekend lees zie ik daarin een verrukkelijke ‘brief’ aan de koning. Laat ons maar lekker een beetje hatelijk zijn, en stevig lachen om bepaalde toestanden. Humor is bevrijdend. Zo beleef ik ook aan twee andere columns veel genoegen, ik vond ze in Dagblad De Limburger. Jaloers lees ik de betreffende teksten, die over uiteenlopende onderwerpen gaan. De auteurs ervan zijn journalist van hun vak, en kennelijk ligt de functie van columnist dan binnen handbereik. Hun mening doet ertoe, zij hebben overtuigingskracht en zuigen niks uit hun duim. Want ze hebben er voor geleerd. 

Ik niet. Maar misschien kan ik leren van hén. De lockdown als columncursus. Hoe langer de coronacrisis duurt hoe gespecialiseerder ik zal worden. Want mijn schrijf-focus ver-engt zich meer en meer, bij gebrek aan belevenissen buiten de deur.

Misschien kan ik dan aan het einde van de tunnel deze beroepscolumnisten nog wat leren!

Geplaatst in actualiteiten, bezigheden, Coronavirus, lezen/literatuur, Mozart radio 4, schrijven | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

VOLHOUDEN

4078

VOLHOUDEN

2020 10 18

Het blijft me ontroeren: het doorzettingsvermogen waarmee onze klassieke musici volhouden. Liza Ferschtman speelde vanochtend voor een lege zaal in het Concertgebouw met onverminderde allure. Weliswaar (het was voor radio 4) begon ze met een deel van Mozart. zoals dat voor deze zender betaamt,  maar evengoed speelde ze dat de vonken er af vlogen. Alsof haar leven er van af hing.

En dat doet het, inderdaad.

Gespeeld moet er blijven worden, om in tijden van corona niet vergeten te worden.

Ik zit klaar achter mijn macbook voor Philharmonie Zuid-Nederland. In Eindhoven speelt dit orkest voor een dito lege zaal werken van Sporck, Mozart (alweer), Haydn, Bach en Ives. Het interesseert me echt. Ives en Sporck zijn oude bekenden van me. Lang geleden zong ik werk van hen. Dat Philharmonie Zuid-Nederland het experiment niet schuwt van een niet- alledaags repertoire wint me voor ze. Ook zonder de geplande -Italiaanse- dirigent/cellist zullen ze dit concert redden, met een vervanger uit eigen land, en met een cellosolist uit eigen gelederen. Bewonderenswaardig. Ze verdienen alle aandacht. Ook aan de zeer terechte vraag voor een vergoeding wil ik tegemoet komen.

Maar daar begint het.

Na ruim een half uur zwoegen achter de computer lukt het mij nog steeds niet om het videoscherm tevoorschijn te toveren. Dat komt ongetwijfeld door het feit dat ik de gevraagde vergoeding niet online kan betalen: ik doe nog alles op papier.

Maar is geld daarom minder waard?

Opeens zijn twee titels van dit programma symbolisch: het werk van Charles Ives met de titel:’ The unanswered question’, en de reactie van Jo Sporck daarop: ‘The unquestioned answer’.

Het laatst genoemde werk is speciaal voor het ‘anderhalve meter-orkest’ gecomponeerd. Want dit concert begint en eindigt , volgens de toelichting, met een zoektocht. We raken immers allemaal onderhand de weg een beetje kwijt. Misschien dat muzieknoten ons weer vastigheid kunnen geven.

Ik was zeer geïnteresseerd. Ik heb volgehouden. Maar mijn zoektocht eindigt hier. De computer gaat uit, en ik ga iets anders beluisteren.

Geplaatst in actualiteiten, compositie, concert, klassieke muziek, orkest | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

DAS LAND DES LÄCHELNS

2020 10 17

Het verhaal gaat dat het coronavirus en route is gegaan vanuit China, het land van de glimlach. Door alles te eten wat pootjes heeft brachten de chinezen zichzelf en tenslotte ons allen in gevaar. En nu is het alweer China waar men denkt het eerst werkende coronavaccin op de markt te zullen brengen. 

Dat zou mooi zijn. Want bij mijn boodschappen zie ik nog slechts ‘leeuwenmuilen’ om me heen, en ik betrap me erop hoe ik daaraan begin te wennen.

Wennen met een spijtig gevoel.

Want boven al die maskers spreken de ogen nauwelijks nog een taal. Hoe zijn al die verschanste mensen mij gezind? Willen ze mij een mep verkopen? Of zijn ze geamuseerd, vertederd? Hoe staat ieders pet vandaag?

Een gezicht zonder mond is zonder uitdrukking. Heel soms kun je rondom de ogen wat lachrimpeltjes ontdekken. Maar over het algemeen blijven we deze weken voor de ander onherkenbaar en onverstaanbaar. En ondoorgrondelijk. Zoals ook de Chinese prins in de operette van Franz Léhar. Die hield zijn beleefde glimlach tot het bittere einde vol, ook al deed hij uiteindelijk grootmoedig afstand van zijn westerse geliefde. Het verschil in cultuur tussen beide gelieven namelijk bleek te groot. 

Das Land des Lächelns! Het was een van mijn eerste muzikale belevenissen, en ik was daar helemaal vol van. Ik mocht bij de overbuurman deze operette op zijn tv komen zien. Ademloos en met warme wangen zag ik hoe Rudolf Schock de kamer van zijn geliefde betrad alsof het een heiligdom was. Bevangen door verliefdheid en overmand door verdriet bezong hij zijn droeve lot. Hij ging haar kwijt raken, maar in China is men flink: achter de eeuwige glimlach zit van alles verborgen wat de buitenwereld niet hoeft te weten. ‘Und wie es da drinnen aussieht geht niemand was an’.

Dat lijken al die gemaskerde gezichten uit te stralen. Achter al die doekjes in blauw, wit, zwart en bont gaan nu onpeilbare gevoelens schuil. We doen maar geen moeite meer om die te achterhalen. Snel-snel die boodschappen, en gauw naar huis, dat masker af. En blijven lachen! ‘Trotz Weh und tausend Schmerzen!’

Geplaatst in actualiteiten, Coronavirus, herinnering, klassieke muziek, opera, Televisie, verleden | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

WE DOEN HET ERMEE

2020 10 16

Dan maken we maar ons eigen feestje. Zonder restaurant, zonder gasten. Ik haal maatjesharing van de weekmarkt, waar de klanten eerbiedig op afstand van elkaar in de buitenlucht staan, en thuis tanken we een glas witte wijn uit het kartonnen pak. 

We smullen van de uitjes bij de vis, nippen van de witte wijn, en we luisteren naar Brahms. Nu het eenzaam begint te worden om ons heen, verdoven we ons met muziek. Eenzaam. Niet door de sluiting van restaurants, maar door de algemene behoedzaamheid, de angst misschien. Ook wij houden ons gedeisd: wat heb ik verlangd naar de samen-schilderdag van het AIB (aquarel Instituut België). Ik heb ze al zo heel lang niet meer gezien, deze aquarelvrienden. Toch heb ik onze afspraak afgezegd, met pijn in het hart.

Maar ook mijn kinderen en kleinkinderen mis ik. Want het is niet vanzelfsprekend meer dat we elkaar spontaan opzoeken zodra daar behoefte aan is. ‘Het mág wel, maar het hoeft niet persé.’ We willen solidair zijn met onze landgenoten, die net als wijzelf eindelijk van dat virus af willen.

En zo zijn we ‘Frei, aber einsam’, zoals het motto van Brahms was. Brahms, een steigerend paard, trappelvoetend naar de vrouw die hem niet beschoren was: Clara Schumann. We beluisteren zijn ‘Regensonate’ in een versie voor cello en piano. Die regendruppels zullen ongetwijfeld tranen zijn geweest, rouwdruppels. In deze celloversie zijn ze dik en zwaar. Brahms zou in de voorste gelederen hebben kunnen staan in het tv-programma First Dates. ‘Welk soort partner mis je?’ ‘Een partner zoals Clara. Toegewijd, mooi, talentvol, krachtig’. Arme Johannes. Zijn muziek is onmiskenbaar verlangend en viriel. Maar het heeft niet zo mogen zijn.

Wij verdoven ons met zijn muziek. Met muziek in het algemeen. Overmorgen om 16 uur kunnen we via livestream de Philharmonie Zuid-Nederland beluisteren. Ook van dit orkest zijn we nu ‘Vriend’ geworden. Meer kunnen we niet doen. Meer kunnen ook zij niet doen. Maar we doen het ermee.

Geplaatst in actualiteiten, concert, klassieke muziek | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

WAT WEL MAG HOEFT NIET PERSÉ

2020 10 15

Ik begrijp het niet. Een maand moeten we proberen het zonder een etentje in een restaurant te stellen. Een maand. En als die ontzegging een goed effect blijkt te hebben gehad op het aantal besmettingen dan mogen we weer. Intussen hebben we eten genoeg, in tegenstelling tot andere gebieden op deze wereld, waar mensen tussen afvalhopen moeten leven, zonder vers water of gezond voedsel. Wij hoeven maar te kiezen, en als je wil komt het restaurant je zelfs een prima verzorgd menu thuis bezorgen.

Ik begrijp het niet. Op de valreep voor de sluiting moest er gefeest worden, alsof de wereld zou vergaan. Feesten is heerlijk, maar momenteel levert dat feesten gevaar voor onszelf en voor de medemens. Wat was er zo leuk aan dat op elkaar gepakte hossen en schreeuwen in een tent? Beleeft men daarin meer dan bij tal van andere bezigheden die we ook nu nog ongehinderd mogen blijven genieten? 

Misschien is de belevingswereld van nog werkende mensen anders dan die van ons, gepensioneerden. Het ‘los’ willen, uit de band springen, de spanning van ontmoetingen opzoeken, dat is bij hen wellicht sterker aanwezig dan bij mensen van een bedaagde leeftijd. 

Maar wat in hemelsnaam is er zo erg, nu de restaurants tijdelijk gesloten blijven?

Voor de restaurant-eigenaren ja, voor hen is het erg. Een maand lang geen verdiensten binnen krijgen lijkt me geen pretje. Maar wat gaf ons, de consumenten, de rechtvaardiging om zo te keer te gaan dat er nu vrijwel zeker weer talloze besmettingen zullen zijn?

Is het zo moeilijk om thuis op je eigen plek gelukkig te zijn? Wat is er mis met ruimte en rust om jezelf heen?

Ik weet bijvoorbeeld bijna zeker dat ik, als ik bij elk hossend en schreeuwend individu thuis zou gaan zoeken, genoeg boeken zou vinden die samen een toren als op deze foto kunnen vormen. Een blij-makende toren. Daar kun je heel wat uren prettig mee door komen. Of wandelschoenen, een fiets. Die voeren je door de mooie plekken van ons land in je vrije uren. En wat doen al die schreeuwlelijkerds buitenshuis met hun super-de luxe keukens die ze absoluut moesten hebben bij het betrekken van hun huis? Heerlijke momenten kun je creëren, met een beetje toegewijde inzet in zo’n keuken. En dan zijn er de dure geluidsinstallaties, de interactieve tv, allemaal mogelijkheden om onszelf aangenaam af te leiden, en de tijd te verkorten tot we weer een restaurant in mogen. 

‘Wat wel mag, hoeft niet persé’, heeft Rutte heel wijs gezegd. Misschien is hij nog net genoeg van de oude stempel, en hoort hij tot de gelukkigen die niet van buitenaf geamuseerd hoeven te worden maar die zichzelf kunnen amuseren. Je moet daar iets meer moeite voor doen. Maar de voldoening is er des te groter door. Ik hoop dat dat iemand begrijpt.

Geplaatst in actualiteiten, feest | Tags: , , , , , , , , | 3 reacties